Srebrna Akacja

Dzień Babci, Dzień Dziadka

2012-01-21T01:36:00.000-08:00

Pierwszy raz święto swoje obchodzić będą: babcia Magda, dziadek Janusz, po raz pierwszy prababcie: Zdzisia, Stasia i druga Stasia i nie po raz pierwszy, ale na nowo: babcia Bożena!

Dwóm babciom, trzem prababciom i jednemu, jedynemu, jedniusieńkiemu dziadkowi życzymy wraz Kajetanem STO LAT. Serio :)

A nie, przepraszam, Kajtek mówi "a gagagaga bubu", czyli w wolnym tłumaczeniu: "sto lat i niech mnie ktoś ponosi". Czyli życzymy też dużo sił ;)

Kajtek Gaduła cz.2 czyli o gaworzeniu

2012-01-13T05:29:00.000-08:00

Oraz o tym, jak to sobie czasami człowiek musi porozmawiać z drugim człowiekiem...

Wstrząsająca historia prawda? Niech ja tylko dorwę tę Gawędziarkę! Już ja jej przetrzepię kłaki, wąsiona jedna!

Miniaturka

2012-01-12T13:17:00.000-08:00

Kolejny film wysyła się powolutku na YouTube. Bardzo powolutku. Śmiertelnie wolno. Nieważne! Za oknami złowieszcza wichura i ulewa oraz 4 st. C. Jest 12 stycznia 2012, mimo że pogoda zupełnie na to nie wskazuje. Pączek słodko śpi, my odpoczywamy. Cudowne są te leniwe wieczory po intensywnym dniu. A ile dziś było poważnych rozmów z małym człowieczkiem, jaka walka z gotowanymi warzywami i ta podróż w chodziku od łazienki aż do okna balkonowego. Prawdziwe wydarzenie w życiu małego człowieczka. O tym, jak mocno trzeba się wysilić, aby się porozumieć z mamą, traktował będzie jutrzejszy film. Już dziś zapraszam na seans, a w oczekiwaniu podzielę się zaskakującym odkryciem: mam rękę do storczyków! Dopóki nie poznałam mego ukochanego, potrafiłam uśmiercić nawet kaktusa, a paprotki popełniały przy mnie samobójstwo, co znacznie skracało ich cierpienie. A teraz? Wszystkie kwiaty podlane, duża orchidea kwitnie raz za razem, a miniaturka już drugi raz. W pokoju małego musi być dobre chi ;)

A jak to było w miesiącach 3-6?

2012-01-02T13:13:00.000-08:00

A tak, jak na filmie. Oto kolejne trzy miesiące życia Kajtusia w retro migawce. Wiele było różnistych "pierwszych razów" w tym okresie. Pierwszy rogalik, pierwsze samodzielne siedzenie, pierwsze słowa w całkiem nowym języku. A to pamiątka z tych dni...

Jeżeli jesteś rodzicem, dziadkiem, rodzicem chrzestnym lub aniołem, to zapraszam Cię do obejrzenia pełnej wersji filmu, gdzie w tle słychać naszą niezbyt mądrą paplaninę i komentarze z offu. Dla koneserów ;)

Mina przeciwpancerna

2011-12-29T12:08:00.000-08:00

Mimo iż mąż mój twierdzi inaczej - to jest chlebak! Film przekrojowy z kolejnych 3 miesięcy życia Kaja już wysyła się na serwery YouTuba i potrwa to jeszcze jakieś tetrazylion godzin, a ja w tym czasie pochwalę się nową ozdobą mojej kuchni :) Taki piękny emaliowany prezent otrzymałam pod choinkę w tym roku. Tym samym moja kolekcja zabytkowej emalii została powiększona o naprawdę efektowny okaz. Cieszmy się i radujmy z chleba naszego powszedniego! Amen.

Pierwszy ząb!

2011-12-22T04:19:00.000-08:00

Czy to normalne, że uważam to za wydarzenie dalece ekscytujące?! Radość była niewymowna, gdym na własnej skórze poczuła! Ałaaaaaaaaaaaa! Wrzasnęłam "ukłuta" bezzębnymi z pozoru dziąsłami. Ale cóż to? Czyżby? A może? Jest! Pierwszy własny ząbek naszego chowańca! :) Jakie to niesamowite wydarzenie! Zaraz będzie miał wszystkie zęby, potem mu one wypadną, następnie urosną nowe i zaczną się psuć, bo - mimo moich bezcelowych starań - dziecko jakimś cudem wciąż będzie miało w buzi czekoladę. Potem będzie dentysta i awantury:
- Chyba żartujesz, że to ja z nim pójdę do dentysty! Powiedziałam ci zanim w ciążę zaszłam, że okej na dziecko mogę się zgodzić, ale pod warunkiem, że ty z nim do dentysty będziesz chodził. Ja nawet ze sobą nie jestem w stanie pójść do dentysty! Hmmm, może byś nas oboje zabrał? A dostanę lizaka i plakietkę "Dzielny pacjent"?
- Nie dostaniesz, bo nie jesteś dzielna :P

A niżej real photo naszego syna w dniu, w którym dokonaliśmy odkrycia i oględzin zębiska (bo jak wiadomo bardzo jest łatwo sfotografować wnętrze paszczy półrocznego niemowlęcia).

Ehhhh, nasz bobasek robi się dorosły :) Przesadziłam z ideologią doczepioną do jednej ledwo wyrżniętej dolnej jedynki? ;)

ps. Mężu, zgodnie z tradycją nowa kiecka się należy!

Przygotowania

2011-12-20T03:26:00.000-08:00

Wielkie i radosne są przygotowania do tegorocznych Świąt Bożego Narodzenia. Prawdopodobnie popadliśmy w otchłań obłędu, gdyż motorem nas napędzającym jest to oto stworzonko...

... które, jak się nad tym zastanowić choćby 5 sekund, naprawdę nic z tego nie zrozumie i nie zapamięta. Ja pamiętam jedną Gwiazdkę na "starym mieszkaniu", czyli mogłam mieć wtedy 4 lata. Odcisnęła się w mej pamięci za sprawą prezentu, który mnie wówczas całkowicie zafascynował. Był to rodzaj układanki. Za pomocą małych wciskanych elementów (kółeczka, trójkąty, romby, kwadraty) układało się na plastikowej podstawce rożne wzory. Pamiętam konkretnie jeden wzór, który próbowałam stworzyć, mianowicie sowę. W roku 1986 ta układanka musiała być naprawdę nieziemsko atrakcyjna. No ale syn nasz ma lat 0, miesięcy 6,5. Nic nie zapamięta :) No ale my będziemy pamiętać, więc chyba robimy to również dla siebie samych. W tym roku dwa wielkie przełomy choinkowe. Po pierwsze PIERWSZY raz choinki będą żywe (jedna u dziadków bobasa, druga u nas), a po drugie - dla mnie i dla Skoczka to też pierwsza choinka w naszym domu. W latach poprzednich zupełnie nam się nie chciało choinki ubierać. Chyba oboje uważamy, że choinka powinna być tam, gdzie są dzieci. W tym roku była to ogromna przyjemność!

Choinki oczywiście są w donicach i oczywiście zostaną wkopane w ziemię zaraz po Świętach. Każdy kto mnie zna, wie że nie zniosłabym w domu umierającego drzewka (ja z tych co ratują, nie wycinają) i nigdy bym się na taką choinkę nie zgodziła. A tak? Piękne drzewko w domu oraz dobry uczynek dla środowiska w postaci nowego tlenoproducenta! A przede wszystkim: jakie to będzie fantastyczne - odwiedzać w lesie z Kajetanem "twoją pierwszą choinkę" (lub choinki, jeżeli obie się przyjmą), a za 20 lat wyć pod 2 metrowym drzewem, że jezu, kiedy to było, nie wierzę, że to ta malutka choineczka, jacy my jesteśmy starzy, a jaki nasz syn dorosły. Bomba :) Damy im imiona i co roku będziemy robili małemu zdjęcie przy jego własnych drzewach.

- Kajtuś, przesuń się słonko trochę w lewo, bliżej pnia! Bo nie widzę cię dobrze w obiektywie. A teraz chwyć rączką gałąź! No?

- Mammmoooo... ja mam 17 lat, nie sądzisz że wyglądam pod tym drzewem jak idiota? A w ogóle to nie widzisz mnie w obiektywie, bo cię od roku proszę, żebyś sobie okulary kupiła, a ty mi wciskasz, że masz sokoli wzrok jak nastolatka.

Hehe. No co! Do czasu ukończenia przez niego 18 lat będziemy już mieli pokaźny lasek. A dodatkowo będzie to fajna lekcja poszanowania dla przyrody dla mojego małego ekobobasa :) Na razie Kajtuś "podziwia" choinki w wersji domowej (tak na serio, to w ogóle się nie zainteresował, ale ta mniejsza motywuje go do nauki raczkowania, więc dobre i to ;).

Ubieranie choinki u dziadków:

Turlamy się przy mniejszej choince u siebie w domu:

Z łosiowo-świątecznym pozdrowieniem! :)

Kartki świąteczne

2011-12-15T02:18:00.000-08:00

Myślę, że nie jestem jedyną mamą, która podpisze się pod tezą, iż dziecko potrafi wiele spraw skomplikować (zwracam się do członkiń Klubu Matek Nieidealnych, członkinie Klubu Matek Idealnych proszone są o nie nasyłanie na mnie Inkwizycji. A przynajmniej nie przed świętami!). Cotygodniowe zakupy już nie są beztroskim hasaniem po markecie, wypad weekendowy stanowi logistyczny horror, a samodzielna wycieczka do przyjaciółki na drugi koniec miasta z 6 miesięcznym maluchem to wyprawa godna dokumentu na Discovery (szczególnie jeśli w tym mieście remontowana jest co druga ulica). Oczywiście po pewnym czasie wszystko to staje się normą, a wierzę, że za jakiś czas nie będziemy pamiętać, jakie to wszystko było łatwe w naszym poprzednim życiu. I hej, niech nikt mi tego nie próbuje przypominać! ;) Z drugiej jednak strony, ileż rzeczy staje się łatwiejsze! Nie miałaś kiedyś czasu na manikiur? Teraz potrafisz go zrobić w 3 minuty, o ile tylko przybornik do paznokci położysz gdzieś w okolicach sedesu! Nie mogłaś zdecydować się, czy poszewki na poduszki powinny być w kolorze zgniłej czy butelkowej zieleni? A po co mi właściwie poduszki, lepiej kupię obojętnie jaki koc dla pełzaka! No a kartki świąteczne? Dzięki narodzinom potomka kartki świąteczne już nigdy nie będą stanowiły problemu :)

O wiele większym problemem będzie ich wysłanie. Ale problem kolejek na poczcie jest zupełnie niezależny od tego czy masz, czy też nie masz dziecka. Przed wizytą na poczcie koniecznie muszę zaopatrzyć się w krem na żylaki ;)

Ze świątecznym pozdrowieniem - mama Ola, tata Szczuro-Skoczek i syn Marchewkowy Potwór!

A teraz losowanie na serio :)

2011-12-11T06:51:00.000-08:00

And the winner is... !

Ze zwyciężczynią (gratulacje!:)) skontaktuję się za kilka dni, dam jej najpierw szansę odnaleźć się w filmiku :) Uwaga! Reżyseria: Tata Skoczek. Mama Akacja nie odpowiada za żadne dziwne kadry, ucięte głowy itd. Szansa na nakręcenie losowania była tylko jedna. Faktem jest, że nie zamierzaliśmy kręcić Titanica 2, a zamierzaliśmy wylosować nowy dom dla "bombek" i ten cel z powodzeniem zrealizowano! Bawiliśmy się wszyscy świetnie, tak więc mam nadzieję, że nie zawiedziecie mnie kochane dziewczyny przy kolejnej takiej zabawie! Już zaczynam obmyślać kolejną edycję :)

ps. przepraszam za błąd w słowie "zwycięski". Nie przespałam nocy od pół roku. To moje usprawiedliwienie na każdą wpadkę ;)

ps. 2 Wciąż czekamy z Edi na wieści ultrasonograficzne od Dorotki :)

Losowanie

2011-12-11T02:09:00.000-08:00

W toku :) linie telefoniczne zostały zamknięte, rozpoczynamy akcję Losowanie. Z tym, że akurat maszyna losująca poszła spać (nareszcie! ludzie, jest 11:00, to dziecko powinno spać od godziny!). Po cudownym przebudzeniu - oby nastąpiło jak najpóźniej - wydrukuję wszystkie komentarze (wezmę pod uwagę tylko 1 komentarz od danej osoby i wspaniałomyślnie ominę swoje własne wynurzenia, hih), uruchomimy maszynę losującą i... będzie wesoło :) Do zobaczenia później!

6 grudnia, czyli jaki dzień???

2011-12-06T00:39:00.000-08:00

Dokładnie tak, jak myślicie!!! Dzisiaj jest ten jedyny w roku dzień, od dawna wyczekiwany i z nadzieją witany. Dzisiaj jest dzień ukończenia przez naszego syna SZEŚCIU MIESIĘCY! :D Mama podskakuje i wznosi dzikie okrzyki, tata rzuca się na kolana udając, że gra solówki na gitarze elektrycznej, pieluchy wirują, oliwka się leje, marchewka ze słoiczka sama się wydostała i biegnie w stronę rozdziawionej paszczy Kaja Pączkowskiego - bobasa sześciomiesięcznego! Jednym słowem: szaleństwo! Największe trudy za nami, teraz oficjalnie wchodzimy w fazę martwienia się o to, co z niego wyrośnie i żeby nie rozbił sobie głowy o kant przy wannie (w czasie nauki chodzenia). Cóż za radość :)

Oczywiście sama sześciomiesięcznica odbyła się bez przełomowych rozwojowych wydarzeń, jak każde "urodziny". Niemniej jednak granica 6 miesięcy jest zawsze symboliczna i ważna. Przynajmniej do tego przyzwyczaili mnie producenci odzieży dziecięcej (rozm. 6-9 miesięcy), mleka modyfikowanego (nr 2!), smoczków i innych rozmiarowych gadżetów, a echem w mojej głowie odbija się obiecujące zeznanie przyjaciółki Kasi: "Tak naprawdę pierwszy raz odpoczęłam po sześciu miesiącach". Kajetan! Drinka z palemką poproszę!

***

A teraz niespodzianka w klimacie świątecznym :) Gwiazdorek, którego widzimy na zdjęciach powyżej, nie byłby prawdziwym Gwiazdorkiem, gdyby prezentów nie rozdawał! Tak więc mam tu mały prezencik dla ciebie, tajemniczy lub znajomy czytelniku mojego bloga, po drugiej stronie kabla. Zestaw 6 szytych "bombek" na choinkę, lub jak kto woli - zawieszek świątecznych, dyndadełek samochodowych, wisiorków ozdobnych - pole do interpretacji jest szerokie. Oto one:

Jeżeli byłby ktoś chętny na ten mały prezencik (zachęcam wszystkich! znajomych i nieznajomych, moje dziewczyny i rodzinkę! Nie, mamo, nie chodzi o Ciebie... no dobra, uszyję ci zestaw poza konkursem!), to proszę tylko dać znać w komentarzu pod tym postem. W niedzielę 11.12.2011 Kajek Mikołajek wylosuje zwycięzcę, a ja umieszczę informację o tym na blogu tego samego dnia. Wtedy się skontaktujemy i paczuszka poleci wprost w ręce zwycięzcy za pomocą naszej nieśmiertelnej PP lub zostanie wręczona osobiście przez pana Gwiazdorka. Deal? :)

W stronę Gwiazdki

2011-11-30T01:27:00.000-08:00

W przerwach w zajmowaniu się królewiczem, wprowadzam się w stan głębokiego relaksu szyjąc "bombki". Wpadłam w ciąg i za chwilę będziemy się w nich tarzać. A to wszystko dlatego, że w tym roku po raz pierwszy odkąd mieszkamy ze Skoczkiem pod wspólnym dachem, stanie u nas choinka. To wiekopomne wydarzenie wymaga przygotowań. Zawsze uważałam, że choinka musi być tam, gdzie są dzieci. A dziecko to my mamy takie, że robi szum za trójkę ;)

A kiedy nie szyję, to robię udane i nieudane zdjęcia. To zdjęcie jest zupełnie nieudane. Miała być urokliwa sesja z mamusią, a tu się okazało, że dziecko postanowiło pokazać dlaczego ma prawie trzy szóstki w dacie urodzenia (prawie, gdyż jego data urodzin wygląda następująco: 6.06 g. 5:55), a mama wyszła nieostra. Ale jest to jedno z tych całkowicie nieudanych zdjęć, które się uwielbia :)

oho! z ostatniej chwili: Pączek się obudził i dzikuje w łóżeczku. Po raz pierwszy sam uruchomił pozytywkę przytwierdzoną do łóżeczka! YAY :) :) :)

Hołd dla "Męskiej drzemki"

2011-11-26T00:46:00.000-08:00

Wiecie co to takiego "arszenikowa godzina"? My dowiedzieliśmy się tego w drugim miesiącu życia naszego Kaja. To taki urkoliwy moment dnia, kiedy nasze dziecko spogląda na nas z cierpieniem w oczach, a potem uderza w niewyobrażalny ryk, który trwa mniej więcej od godziny 16:00 do 20:00. Z reguły wtedy, kiedy z pracy wraca tata i zanim jeszcze zdąży zdjąć buty, już w rękach ma upłakane po kostki niemowlę. Towarzyszą tej pięknej chwili myśli w stylu: Przypomnij mi ten dzień, kiedy powiedziałam/powiedziałem ci, że chcę mieć dziecko i na BOGA PRZYPOMNIJ MI JAK TO WTEDY ARGUMENTOWAŁEM/AM!!!?. Albo: Kolka. Kolka. Kolka. Chyba dostałam ataku kolki mózgowej, bo nie potrafię sobie przypomnieć jak się nazywam. Jest wesoło ;] Oczywiście z perspektywy czasu wesoło. Że tak powiem... nie tęsknię do mojego maciupkiego bobaska, który jeszcze nie widzi, nie wie po co ma ręce, a większość funkcji życiowych kumuluje mu się w okolicach gardła i strun głosowych. Pamiętam, że w tym ciężkim okresie pomocy szukałam w mojej ulubionej książce "Dzieciozmagania" Kaz Cookie (tak na serio: książka jest fantastyczna, niestety sprawiła, że nie mam po co się brać za pisanie poradników dzieciowo-porodowych. Lepszej książki bym w życiu nie napisała). Jest tam taki podrozdział "Kolka". Czytamy więc:

Jeżeli twoje dziecko wciąż płacze, a lekarz w czasie badania twojego malucha nie wykrył żadnych problemów ze zdrowiem, to diagnoza najczęściej brzmi: kolka. Co to znaczy? Że masz dziecko, które bez przerwy płacze. Niektórym pomaga nazwanie tego co ich gnębi. Na kolkę nie ma lekarstwa, ale diagnoza przynajmniej mówi rodzicom, że to nie ich wina - po prostu wyciągnęli krótszą zapałkę i mają dziecko, które "boli brzuszek" (...)

Grejt. Po tej lekturze miałam ochotę wyłącznie nakryć się kołdrą i obudzić 2 miesiące później. Aż tu nagle nadeszło wybawienie! Jednak sfrustrowani ojcowie, po 9 godzinach w biurze, zrobią wszystko, aby móc w spokoju posiedzieć w toalecie po pracy i to bez wrzeszczącego dziecka na rękach. Także mąż mój, przypomnijmy jego pseudonim, bo jest dla tej sytuacji adekwatny i nobilitujący - Niebiański Skoczek - wymyślił sposób na "arszenikową godzinę". Owinął dziecko nasze szczelnie w rożek, przytulił do piersi, uruchomił na komputerze piosenki amerykańskich Marines i marszowym krokiem przemierzał mieszkanie kołysząc dziecko i szumiąc mu do ucha. Aż tu w pewnym momencie chmury za oknem się rozpierzchły, usłyszałam anielski śpiew, a promień słońca oświetlił mego męża i słodko śpiące w jego ramionach niemowlę. Była godzina 17:00, Skoczek osunął się na kanapę i uciął sobie drzemkę wspólnie ze śpiącym Kajtusiem. O godzinie 20:00 dziecko z zadowoleniem ziewnęło, otworzyło oczy, pomachało łapkami, a po kąpieli zostało oddelegowane do swojego łóżka na właściwy spoczynek. Od tego dnia marszowe podskoki z dzieckiem na ręku otrzymały dumną nazwę "męskiej drzemki", która już wkrótce zatraciła stricte męski charakter, bo nauczyliśmy się jej wszyscy i stała się drzemką rodzinną. Rytuał wymagał codziennego powtarzania mniej więcej do ukończenia 3 miesiąca życia, do 4 zdarzał się jeszcze co kilka dni, aby zaniknąć po ukończeniu 5 miesiąca zastąpiony późnopopołudniową zabawą. Interesujące jak zgadza to się z opisem "kolki". Nie twierdzę, że nie istnieje coś takiego jak bolesna niedyspozycja jelitowa u niemowląt. Twierdzę jednakowoż, że u nas było to nic innego jak zmęczenie życiem pozamacicznym. Polecam wypróbowanie naszej metody zanim udamy się w podróż do Niemiec w poszukiwaniu legendarnego lekarstwa na ... płacz :)

A oto krótki filmik w hołdzie dla "Męskiej drzemki".

Dzikusek

2011-11-23T01:26:00.000-08:00

Muszę się do czegoś przyznać. Tak naprawdę ojcem mojego dziecka jest Tarzan. No i mam takiego małego dzika ;)

Gdyby ktoś się zastanawiał co można robić w domu z 5-miesięczynym dzieckiem, aby kreatywnie wykorzystać czas, to właśnie znalazł odpowiedź. Ładniejsza część naszego tandemu pozuje, starsza i mniej urocza chowa się za obiektywem.

A tak na marginesie, właśnie wykończyłam jeden obiektyw (dobrze, że nie aparat, jak początkowo myślałam). Na szczęście mam jeszcze jeden, stałoogniskowy. Robienie zdjęcia takim obiektywem plus jednoczesne wykonywanie manewru "a kuku" z wyskokiem zza aparatu powoduje, iż obiekt nie zawsze do końca zmieści się w kadrze :)

Jesienią w parkach spotkać można łosia

2011-11-15T06:01:00.000-08:00

Łosiątko takie. Błąkało się po parku, to przygarnęłam. Okazało się, że jesienna aura go nie przeraża, wręcz przeciwnie - zmusza mnie nieustannie do dwugodzinnych spacerów. Wygląda przy tym tak:

lub tak:

(oczywiście nie mam wątpliwości, że każdy zwrócił na to uwagę, ale dla pewności położę na to akcent: Ja, łoś, siedzę w wózku. Siedzę. Co prawda z podpórką, ale od czegoś trzeba zacząć.). Jak ja wyglądam po dwóch godzinach łażenia w temp. 0 st, to sobie każdy może wyobrazić. Po prostu pod klatkę doczołguje się niebieska bryła lodu z dłońmi w kolorze buraczkowym. Kiedy ostatkiem sił, zamiast paść przed klatką i czekać na ratunek, wyciągam zgrabiałe dłonie, aby wyciągnąć z wózka dziecko, wspomniany bobas otwiera jedno oko udając cyklopa i uśmiecha się do mnie rumianymi cieplutkimi policzkami zapytując dziąsłowo "Oho, odpoczęliśmy na spacerku, nie mama?". Łe, no pewnie...

Ale muszę oddać sprawiedliwość matce naturze. Do połowy listopada było tak:

A teraz oczekujemy na najradośniejsze św. Bożego Narodzenia od lat! :)

ps. od tygodnia Kajetan próbuje dać mi do zrozumienia, że jest już dorosłym mężczyzną, który potrzebuje wyłącznie dwóch drzemek w ciągu dnia (a nie trzech, jak przez ostatnie 2 miesiące). Wciąż próbuję z nim negocjować tymi słowy: A pamiętasz, jak po twoim urodzeniu przyszliśmy ze szpitala i spałeś 20 godzin na dobę? Może pobawilibyśmy się raz w tygodniu w zabawę Jestem Malutkim Noworodkiem i pokazałbyś mi jak to się robiło? Nie? :( To może pośpisz do 8:00 rano, jak jeszcze tydzień temu? Też nie?! :( No dobra, zakładaj łosia, w wózku powieki stają się taaaakie ciężkie. Tu następuje gromki wiedźmowaty śmiech buahahahaha, który milknie w momencie uderzenia pierwszego arktycznego podmuchu wiatru na dworze. Bobas zasypia, matka pcha pod wiatr. Kurtyna, oklaski! ;)

Pięć miesięcy!

2011-11-06T02:42:00.000-08:00

To już pięć miesięcy. Co tu dużo mówić - minęło jak 5 dni. Z nowości rozwojowych - Kajtek ma wstręt do leżenia. W ostateczności posiedzi, ale też bez przesady. Ostatnimi czasy najbardziej lubimy stać! A że stać samodzielnie Kajetan nie potrafi, to z reguły my kucamy za nim, a on stoi. Nie z tej perspektywy miałeś oglądać matę edukacyjną synu, nie z tej! Już tylko szkoła koleżanki Leny zdaje się być w miarę interesująca. Może chodzi o ten różowy kolor? Urocze jest również chwytanie stópek podczas przewijania i spanie na lewym boczku, jak tata. Liczba drzemek w ciągu dnia zredukowała się do 2-3 dziennie i trwają 0,5 do 2 godzin (o dwóch godzinach możemy pomarzyć wyłącznie na spacerze). Ogólnie rzecz biorąc jest coraz łatwiej i coraz bardziej wesoło. I to jest tendencja z którą mogą się pogodzić! :)

Na pamiątkę film z ostatniego dnia przed ukończeniem pięciu miesięcy - sobotni poranek, popołudnie i odwiedziny cioci Justyny i wujka Pawcia (drugie wcielenie króla Juliana). Oraz prezentacja pięknej pieluszki wielorazowej (jest dość duża, bo włożyłam do niej 2 wkłady, dzięki czemu miałam spokój z przewijaniem na kilka godzin). Mimo że chrześniak starał się bardzo i uśmiechał dziąsłowo do cioci Justyny ile wlezie, to ostatecznie i tak postanowił zatrzeć dobre wrażenie i załadował pieluchę tak niemiłosiernie, że ciocia uciekła z pokoju i zapomniała co znaczy "instynkt macierzyński". Brawo synu, nie będziesz miał w najbliższym czasie kuzynki lub kuzyna.

I co powiesz Zosieńko na te niebieskie oczęta. No chyba się nie oprzesz ;)

Friends :)

2011-10-29T02:16:00.000-07:00

Tak, ten zabawny wujek w środku ma dwa identyczne zegarki. Mogę to powiedzieć śmiało: po tylu latach... znamy się jak łyse konie! Damiano, wszystkiego naj z okazji 3 dych w imieniu całej Drużyny Pierścienia. A nie, Zegarka ;)

"Hmmmmm... Jakaś ładna ciocia i brzydki wujek?"

"Oh boy, oh boy, podobnego pana z brodą mam w domu! Może ten też będzie taki zabawny!"

"O tak, zdecydowanie uwielbiam tego drugiego pana z brodą! Człowieki z brodami są fajne!"

"Ale tata jest najfajniejszy, bo nosi"

CAŁUSY KOCHANI!

ps. Piękne zdjęcia autorstwa cioci Kasi!

Kuchenne radości

2011-10-28T02:45:00.000-07:00

Dziecko wbrew pozorom nie zagarnęło 100% naszej uwagi. Ja bym to oszacowała na 98%, no w porywach do 100% ;) Cała szalona reszta została nam na nasze pasje i hobby. W tych ramach mieści się nowa część Heroes of Might and Magic oraz drobne zmiany wyglądu mieszkania, które porasta nowymi zdobyczami. Po pierwsze - pojawiła się dłuuugo wyszukiwana i wyczekiwana figurka Matki Boskiej. Takie figurki jako dziecko widywałam często na wsi u prababci. Wydawało mi się, że do wiejskiego klimatu mojej kuchni powinna idealnie pasować. Kiedy przyszła, nie mogłam się nadziwić, że jest taka... idealna.

Postawiłam ją na półce, a kilka godzin później, kiedy Skoczek wrócił do domu pytam:

- Kochanie, pojawiło się coś nowego w kuchni, zauważyłeś?

- Yyyyeeee [tu następuje intensywne rozglądanie się połączone ze skupioną miną, identyczną jak u naszego syna, który w wannie/wiaderku próbuje złapać kaczkę]. Dzbanek?

- Nie, dzbanek stoi w tym samym miejscu od 2 lat [zdziwienia nie okazałam, gdyż go nie odczułam]. Próbuj dalej.

- Młynek [widzę, że już strzela, bo nic nie wymyśli]?

- Nie, młynek stoi tu od 3 lat [jak można nie zauważyć, że coś stoi w tym samym miejscu TRZY lata! Zaczynam się zastanawiać, czy Skoczek nie powinien zostać 100% abstynentem, bo gdyby nie trafił do swojego mieszkania po kilku drinkach, to mógłby się zorientować dopiero po kilku dniach. I to prawdopodobnie tylko po tym, że w łazience koło sedesu nie byłoby Auto-Świata ;) ].

- Nie, szukaj na półce nad stołem.

- O MATKO BOSKA!

No to przynajmniej wiem, że zauważył. Co tu więcej mówić... mimo oczywistych mankamentów fizycznych - jest piękna i bardzo stara.

Poza tym pojawiła się zdobycz z Czacza, jedyna rzecz jaką przywiozłam z ostatniej wycieczki. To niewiele biorąc pod uwagę liczbę dostępnego tam towaru. Ale wiele biorąc pod uwagę moją miłość do emalii.

Pierwsza zasada prawdziwego poszukiwacza według mnie brzmi: Nie będziesz gardził sklepem żadnym. Nie sztuką jest wyszukać coś pięknego w Almi Decor. Sztuką jest kupić coś pięknego w Inter Marche! Tak więc idę ja sobie pewnego dnia po masło do pobliskiego marketu, patrzę, a tam takie piękne słoje. No grzechem byłoby nie kupić, a grzeszyć nie mogę, bo Matka Boska patrzy ;)

A kiedy już stałam się szczęśliwą posiadaczką słoja na ciastka, to trzeba było upiec ciastka. Na okrągło piekę więc ciasteczka, które upiekła dla mnie jakiś czas temu Zwariowana Wiewiórka. Reklamowała je jako "zdrowe ciastka dla mam karmiących". Zdrowe czy nie, były pyszne i pożarłam je zostawiając jedno dla Skoczka, który potem 3 razy domagał się informacji gdzie je kupiłam (nadmienię, że nie powtarzał pytania dlatego, że odmawiałam odpowiedzi, wręcz przeciwnie - za każdym razem odpowiadałam O_o ) Przepis na ciastka można znaleźć na blogu Make cooking easier. Ja wprowadziłam jedynie taką modyfikację, że posiekałam płatki owsiane przed wrzuceniem do ciasta. Dzięki temu ciastka były bardziej miękkie. Warto zajrzeć na tego bloga - świetne przepisy i przepiękne zdjęcia!

Ach te moje talerzyki w błękitną krateczkę... 12 zł za 6 sztuk w nowotomyskiej "gemeli". Kolejna cudowna zdobycz upolowana w sklepie, który przypomina pchli targ. Przemycałam je do domu, bo już jakiś rok temu dostałam od Skoczka zakaz sprowadzania kolejnych sztuk fajansu. Ale oczywiście żona ze mnie średnio pokorna, więc pewnego dnia radośnie podałam mężowi ciacho na tym talerzyku. On na to "A to co?", "No jak to. KRATECZKA! Brakowało nam talerzyków w krateczkę...", "Oczywiście, niczego nam tak nie brakowało, jak talerzyków w krateczkę". Z kraciastym pozdrowieniem, rodzina T., której 2/3 właśnie tarzają się po dywanie wznosząc radosne okrzyki "agu"! :)

ps. maliny były mrożone, a mimo to ciastka wyszły świetnie!

A ku ku!

2011-10-21T05:58:00.000-07:00

Ale że co? Że Was "a ku ku" nie śmieszy? Sztywniaki ;P

Jak nam mija 5 miesiąc

2011-10-18T02:46:00.000-07:00

Dwa tygodnie temu mój pół-krwi poznaniok odwiedził swoją babcię mieszkającą w sercu miasta i po raz pierwszy świadomie zwiedził Stary Rynek. Urządził koncertowy ryk na wejście i wyjście z domu babci. Pierwszy ryk w ramach szoku poznawczego, a drugi ryk w ramach pożegnania. A tak naprawdę oba wiązały się najprawdopodobniej z mrokiem panującym w korytarzu babcinego mieszkania. Na szczęście Kajtek wziął ze sobą królika. Z przyjacielem zawsze raźniej.

Ale największą niespodzianką było to, że w całym tym dramatycznym płaczu sytuację uratowało nosidełko. Wcześniej niepraktykowane poza domem, więc zupełnie nie wiedzieliśmy czego się spodziewać. Wręcz byłam przekonana, że proces wkładania płaczącego dziecka do nosidełka jeszcze spotęguje histerię. A tu niespodzianka... dziecko uspokoiło się w sekundę i przez następne 1,5h zwiedzało z nami miasto. ZACHWYCONE! Po tej wycieczce nosidełko uślinione było do granic możliwości ;) Ale jak to dziecko spało w samochodzie, jak spało! No tak, szkoda tylko, że idzie zima i już wiele razy nie będziemy mieli okazji go użyć. No ale mam nadzieję, że młodzieniec za kilka miesięcy stanie na własne nogi i ogólnie kwestia noszenia przejdzie do historii.

Kiedy pytają mnie... czy da się cokolwiek zrobić w domu z dzieckiem, głęboko się zamyślam i oczyma duszy przywołuję te momenty kiedy rozładowuję zmywarkę na jednym biodrze trzymając dziecko albo składam pranie siedząc na dywanie z dzieckiem na udzie. Należy tu podkreślić, że dziecko po pierwsze jeszcze nie siedzi samodzielnie, więc muszę je podtrzymywać, a po drugie myśli że to taka zabawa w chwytanie wypranych majtek i pakowanie ich sobie do buzi. Albo te momenty, kiedy z ogromną ulgą (bo młody zasnął na drzemkę) siadam na kanapie, otwieram książkę i radar mojego dziecka "mama próbuje się zrelaksować, ja chcę się relaksować razem z nią" natychmiast się włącza i nieprawdopodobnie senne przed minutą oczy otwierają się szeroko. Ale czasami da się coś zrobić ... napisać posta na blogu (dziecko to najlepszy praktyczny kurs pisania na klawiaturze jedną ręką), poszyć na maszynie na ten przykład. Łohoho, jakież cuda udało mi się natenczas uszyć, jakież ;)

O rany, o rany, tego motylka na pewno da się złapać! Muszę, po prostu muszę włożyć sobie to pokrętło do buzi!

Można też pograć. Oczywiście nie w gry wymagające użycia obu rąk! Ale w nowych Herosów jak najbardziej :)

Uchylam się od odpowiedzi na pytanie dlaczego to dziecko nie śpi w swoim łóżeczku. Na pocieszenie samej siebie dodam, że był to wyjątek. Ale zdaje się, że Zabawny Pan z Brodą nie narzekał ;)

Pierwsze "prawdziwe" jedzenie i podsumowanie z okazji 4 miesięcy życia

2011-10-05T07:27:00.000-07:00

Jutro rycerz kończy 4 miesiące. Jak widać ma swojego konika :)

W tym momencie najbardziej spektakularnymi osiągnięciami rozwojowymi są: dorosły śmiech na cały głos i absolutnie świadome użycie rączek, o których już wiemy, że dzięki nim można doprowadzić grającego kurczaka prosto do buzi. Spacery są dziś dużo prostsze niż 2 miesiące temu, bo młody uwielbia obserwować drzewa. Czyli nie ryczy kiedy nie śpi ;) No chyba że się wyśpi w wózku, a ja jestem akurat przypadkowo na drugim końcu miasta. Hmmm, wtedy jest problem. No ale jak wiadomo, mama niemowlaka jest skrzyżowaniem Elastyny, Cat Woman i Shivy. Ma więcej rąk niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka, potrafi być jednocześnie w kuchni i pokoju oraz posiada nieprawdopodobny refleks umożliwiający chwytanie w locie wypadającego smoczka z jednoczesnym podrzutem osuwającego się dziecka, a to wszystko w czasie podpisywania listonoszowi odbioru paczki. Czymże jest więc taki zwykły spacer kończący się jednoczesnym niesieniem dziecka na rękach, pchaniem wózka i odbieraniem telefonu. Zaczynam wierzyć w to, że matki są lepszymi pracownikami. Bo praca zawodowa to prawdopodobnie prawdziwy relaks dla mamy, poza tym co to za problem dodać sobie jeszcze jeden obowiązek ;)

(ach te piękne stópki...)

Dodatkową wątpliwą atrakcją ostatniego miesiąca była rewolucja jelitowa Kajetana pochodzenia wirusowego. Wirusa nie nazwano i nie zidentyfikowano. Ponieważ przewijanie dziecka 10 razy dziennie stanowi naprawdę wątpliwą przyjemność, poprosiliśmy o ratunek pediatrę. Zalecenie: w celu "uformowania kupy" należy dziecku podawać kleik ryżowy. Ogromnie mnie to zirytowało, gdyż bardzo poważnie podchodzę do żywienia dziecka i zdecydowanie nie taki był plan. Do 6 miesiąca zamierzałam karmić Kaja wyłącznie moim mlekiem, aby dać mu maksimum czasu na wykształcenie układu pokarmowego, a po tym okresie planowaliśmy powoli wprowadzać stałe pokarmy metodą BLW. Wtedy kiedy dziecko będzie na to gotowe, a nie wtedy kiedy będą na to gotowi specjaliści marketingu firmy produkującej "słoiczki". No ale ponieważ nie jestem aż tak uparta, to postanowiliśmy zaufać lekarce. I to by było na tyle jeżeli chodzi o niewprowadzanie papek przed ukończeniem 6 miesiąca. Co nie oznacza, że rezygnujemy z metody Baby-Led Weaning (znane u nas jako "Bobas Lubi Wybór"), absolutnie nie! Bardzo chcemy wychować małego łasucha :) Ale na to jeszcze przyjdzie czas, najpierw Pączek musi umieć usiąść w krzesełku do karmienia. Obserwując jednak jak bardzo mały pragnie usiąść, zaczynam wierzyć, że stanie się to już niedługo!

A oto relacja z ważnego wydarzenia w życiu naszego bobasa - pierwszy posiłek, w skład którego nie wchodziło mleko (kleik wg zaleceń lekarza miał być na wodzie):

Oczywiście kleik (dosłownie) gó*^#$%o dał ;) Tego wirusa po prostu musieliśmy przetrawić. Ale zdaje się, że nie będzie problemu ze znalezieniem innego chętnego na skonsumowanie reszty ryżowej papki ;)

Kurtka top gun tom cruise futerko pilotka

2011-09-27T04:49:00.000-07:00

Czyli co tata lubi robić na Allegro? Wyszukiwać. A jak wyszuka, to kupuje, a jak kupi i akurat nie ma syna w domu, to przymierza na osła. Pułkownik Kłapouchy melduje, że kurtka z kolekcji jesień-zima-top gun będzie pasować. Baczność wszystkie dziewczęta w wózkach!

Szkoła

2011-09-13T09:45:00.000-07:00

Mam 3 miesiące, trzymam głowę i chodzę do szkoły (czyt. zostaję z premedytacją oddelegowany na matę edukacyjną). Mama mówi, że musi mnie na chwilę zostawić w szkole, bo ma coś bardzo ważnego do zrobienia i chwilowo nie może mnie nosić. Potem siada na kanapie i regularnie podnosi do ust pojemnik z takim brązowym płynem, a na kolanach ma taką czarną wielką-jakby-książkę tylko w poziomie ją trzyma. Potem słychać takie regularne stukanie. Mama jest fajna, pozwala mi równe 30 minut łapać latającego koalę i wytrzymuje tyleż samo czasu z melodyjkami, które mi w szkole puszczają. Prosiłem o zmianę repertuaru, ale chyba zinterpretowano to jako wołanie o jedzenie. No dobra, mogę sobie pougniatać łapką dystrybutor z mlekiem, jeżeli tylko wyłączycie melodię "Old McDonald had a farm" ;)

Przekrojowo przez ostatnie 3 miesiące

2011-09-11T08:14:00.000-07:00

Ten film trwa 15 minut (w pierwotnej wersji 20') i prawdopodobnie jest do strawienia wyłącznie dla dziadków tego dziecka. No może jeszcze dla rodziców chrzestnych ;) Jeżeli nie jesteś dziadkiem ani też rodzicem chrzestnym, a uda ci się dotrwać do końca, to zapraszam na kawę! (i pogadankę na temat tego dlaczego jesteś idealną osobą do założenia rodzinnego domu dziecka lub o tym, że minęłaś się z powołaniem i powinnaś była zostać pediatrą ;)

W chuście

2011-09-09T07:35:00.000-07:00

Czyli tak: spać nie, jeść nie, bawić się nie... to może połazisz ze mną i w końcu coś zrobię w domu? No może ;)

Cheeky Wipes czyli wielorazowe chustki do mycia bobasa

2011-09-06T09:12:00.000-07:00

Gwoli wstępu: opisuję różne gadżety stosowane przez nas przy Kajetanie w nadziei, że może kogoś to zainspiruje, może pomoże dokonać wyboru, a może uda nam się ustrzec przed źle wydanymi pieniędzmi. Ekspertami nie jesteśmy, ale swoją opinię mamy, więc chętnie się podzielimy.

***

Pretenduję do tytułu ekomamy :) Zaczęłam od wprowadzenia orzechów piorących. Nie alergizują, nie podrażniają, zawierają naturalne mydło i nie zanieczyszczają wody chemią. Kajetan nie miał ani razu alergii skórnej, wręcz powiedziałabym że skórę ma wzorową. Ponadto prawdopodobnie jest to rozwiązanie tańsze niż zwykły proszek do prania, ale szczerze mówiąc nie chce mi się tego liczyć.

Drugi poziom eko-zagłębienia osiągnęłam inwestując w zestaw do mycia Cheeky Wipes. Jest to fantastyczny system, dzięki któremu całkowicie wyeliminowaliśmy jednorazowe chustki do wycierania pupy! Wygląda to następująco:

U nas pojemniki (otwierane poprzez naciśnięcie pokrywki) stoją na przewijaku obok pieluch:

Do pojemnika niebieskiego wkładamy bawełniane chustki zamoczone w wodzie przegotowanej z kilkoma kroplami olejku lawendowego. Po zużyciu (a można nimi myć nie tylko pupę, ale też buźkę i co tylko chcemy) chusteczka trafia do pojemnika zielonego wypełnionego wodą z dodatkiem kilku kropel olejku antybakteryjnego. Pojemnik wyściełany jest siatką ze ściągaczem. Po wypełnieniu pojemnika wyciągam całą siatkę i wrzucam do pralki.

Jestem zachwycona tym systemem. Po pierwsze chustki są nasączone jedynie wodą z olejkiem, a więc Kajtek kolejny raz nie ma doczynienia z żadną chemią. Poza tym nie produkuję kolejnych śmieci, a to jest dla mnie ogromnie ważne! Bardzo ważna jest też wygoda stosowania - sto razy łatwiej wytrzeć ubrudzoną pupę taką bawełnianą ściereczką, która ma dość porowatą strukturę i jest bardzo chłonna niż małą, cienką i śliską chustką jednorazową. Odkąd mamy Cheeky Wipes Skoczek nie ma żadnych oporów przed przewijaniem Kajetana nawet z najgorszego ładunku. Rozmazywanie niemowlęcej kupy po wszystkim przy pomocy chustek jednorazowych definitywnie się skończyło ;) JUPI.

W zestawie mamy dwa pojemniki, zestaw chusteczek (25 szt.), 2 olejki, siatkę do dużego pojemnika plus woreczki do stosowania chusteczek na wyjazdach. Zestaw kosztuje 185 zł (w wersji z chustkami bawełnianymi, wersja bambusowa jest droższa). Drogo? Niekoniecznie. Przykładowo chusteczki jednorazowe Huggies kosztują 7 zł za opakowanie. Przy oszczędnym stosowaniu wystarczą na tydzień (przy miesięcznym niemowlęciu należy liczyć 2 op./tydzień). Czyli min. 28 zł na miesiąc. Przy tej częstotliwości Cheeky Wipes zwrócą się po ok. pół roku. A dziecko pieluszkujemy 2 lata, często dłużej, czasami krócej. Oczywiście ktoś może powiedzieć, że do ich prania zużywam wodę i prąd, więc tak szybko się nie zwrócą. A ja na to, że nie ma mocnych - przy niemowlęciu trzeba prać, więc jeden worek chusteczek więcej nie robi różnicy i tak muszę wstawić pranie i tak. Ja mój zestaw kupiłam w sklepie EkoMaluch.

Moja ocena 9/10 (dałabym 10 gdyby same się prały ;)

W ten sposób wielkimi krokami zbliżam się do pieluszek wielorazowych. To nie tetrowe koszmary sprzed lat. Współczesne pieluszki wielorazowe są nowoczesne, a cały system świetnie przemyślany. Na razie robię rozpoznanie, bo wybór jest ogromny. Jedno jest pewne - nie jestem w stanie znieść psychicznie tych ton zużytych pieluch, które obecnie produkujemy. A jak pomyślę ile tego będzie po dwóch latach to ogarnia mnie zgroza. Jestem nastawiona bojowo i nie zamierzam się przyczyniać do zagłady świata tonącego pod stertami "pampersów" :) Poza tym takie pieluchy mają dużo więcej zalet, ale o tym później.

ps. Dmuchamy świeczki, dziś oficjalnie kończymy najtrudniejszy okres niemowlęctwa, czyli 3 miesiące.

Śmiać się czy płakać?

2011-09-03T09:47:00.000-07:00

Czyli krótki (albo długi, zależy czy ktoś ma/lubi niemowlęta ;) film o tym jak skutecznie przywołać ojca do porządku i jak robienie z siebie idioty dobrze wypływa na nastrój dziecka. Jednym słowem Kajetan Gaduła w akcji.

Postanowiłam nie robić sobie zaległości i codziennie wieczorem siadam do komputera aby obrobić nakręcone w ostatnich miesiącach filmy. Jestem pewna, że za rok oglądanie ich będzie jeszcze większą przyjemnością. Już teraz oglądanie kilkudniowego Kajetana jest niesamowitym przeżyciem. Od tamtego czasu tyle się wydarzyło. Pobyt w szpitalu jest silnym, a jednak w jakimś sensie nierealnym wspomnieniem. Za 3 dni Kajtuś skończy 3 miesiące :)

Kosmetyczka dla Justynki

2011-09-02T04:34:00.000-07:00

Nadejszła wiekopomna chwila... Wróciłam do rękodzieła :) Na razie jednorazowo, ale jestem pełna nadziei. Dziecko jest coraz bardziej kochane, coraz bardziej samodzielne i coraz bardziej zainteresowane swoimi łapkami oraz próbą ich celowego użycia. To daje w ciągu dnia kilka wartościowych chwil tylko dla mamy (jeżeli mama skutecznie potrafi odgonić myśl o stercie prania w pralce, pełnej zmywarce i istnieniu odkurzacza). Przede wszystkim jednak Kajtuś idzie grzecznie spać po kąpieli i wieczornym karmieniu, a więc wieczory są moje (no przepraszam bardzo, ale pralki na noc wstawiać nie będę... z szacunku do sąsiadów oczywiście ;] ).

Piękny aksamit i zawieszkę "Made with love" kupiłam na Allegro. Podszewka powstała z kawałka satyny. Niech dobrze służy -urodzinowe buziaki Justyś!

ps. leżaczek od cioci robi furorę, a mnie pozwala napisać coś na blogu i zjeść śniadanie. Uehej! Aż się dziecku oczy świecą z zachwytu ( a mnie jak się świecą!:D )

Pax między chrześcijany! Kajetan dołącza!

2011-09-01T04:36:00.000-07:00

Ksiądz: Moi drodzy, o co prosicie kościół katolicki?

My: O chrzest.

Kajtek: Łaaaaaaaaaaaaaaaaaaa łaaaaaaaaaaaaaaaaaaa łaaaaaaaaaaaaaaa (nieprawdopodobnie donośny, pełen żalu i rozpaczy ryk).

Potem było już tylko śmieszniej. Tata wyszedł z dzieckiem przed kościół, aby tam się do woli wyryczało i poskarżyło na zaburzanie cyklu dnia. Natomiast mama i rodzice chrzestni usiedli z przodu kościoła, obserwowani z balkonów przez całą wspólnotę. Po odprawieniu pierwszej części mszy ksiądz zaprosił do chrzecielnicy rodziców z dziećmi. Hmmm... tylko gdzie jest nasze dziecko? Kątem oka dostrzegłam moją mamę, która pobiegła szukać Skoczka z dzieckiem. A potem nastąpiła nieskończenie długa minuta, kiedy 300 osób w kościele, ksiądz, pani organistka, ministranci oraz inni rodzice i rodzice chrzestni patrzyli na nas z wielkimi znakami zapytania nad głowami. Na szczęście Karol postanowił się zlitować i wbiegł nawą główną ze śpiącym Kajtusiem na piersi. Dziecko obudziło się w momencie polewania głowy wodą święconą i obdarzyło nas wymowną miną: Powariowaliście dzisiaj, czy co? To mam w końcu spać czy nie??? Resztę mszy Kajetan w ramach pocieszania się w niedoli ssał kciuk oraz całą dłoń przytulony do piersi taty. Robił to tak głośno, że kiedy w kościele następowała cisza, echem od ścian odbijało się zawzięte mlaskanie. A więc pierwszą wizytę w kościele możemy uznać za odbytą, i to w niezłym stylu!

Syn w stroju odświętnym

Tort z okazji wstąpienia w szeregi katolików

Pierwsze buciki

Chrześcijanin z rodzicami, rodzicami chrzestnymi i dziadkami

I jeszcze specjalnie dla taty - Pączek, zwany przez niego również Olivierem Twistem i wiktoriańskim roznosicielem gazet :)

Krótki film o...

2011-08-30T02:52:00.000-07:00

Cały drugi miesiąc życia Kajetan trenował wzrok i umiejętności społeczne. Na pamiątkę tych przełomowych wydarzeń krótki film:

Zdolności społeczne Kaja rozwijają się w szybkim tempie, podczas gdy moje umiejętności komunikacyjne dotknął pewien regres. Mam nadzieję, że to chwilowe ;)

Baby scout Cute Troops!

2011-08-24T01:15:00.000-07:00

No więc dzisiaj na śniadanie i poranną kawkę wpadła do mnie Sarah Palin i pyta mnie czy nie zaopiekuję się tym małym skautem, bo ona ma kilka takich w domu, a ja przecież tak świetnie sobie radzę...

No ba, pewnie że przygarnę! I do Yellowstone też kiedyś pojedziemy na wakacje, masz to jak w banku Pączek :)

Postępy dwumiesięcznego Kajetana

2011-08-21T10:32:00.000-07:00

Obserwowanie rozwoju Kajetana jest naprawdę niesamowite. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że jest to fascynujące tylko i wyłącznie dla nas :) Po pierwsze, po drugim miesiącu zaczynamy odczuwać ... ulgę. Z jakiego powodu? Z takiego, że Kaj mało płacze, a jeżeli już to robi, to z łatwo identyfikowalnych przyczyn ( 45% przypadków - jeść; 45% przypadków - spać; 10% - Boże, czy nie widzicie, że położony na plecach jestem jak żuczek przewrócony na pancerz i jeżeli natychmiast ktoś mnie nie spionizuje to po prostu zaryczę tę kanapę!). Ten ostatni przypadek oczywiście ma miejsce bardzo często, ale z reguły nie kończy się wyciem, bo reagujemy dość szybko. Poza tym tryb życia naszego dziecka jest cudownie stabilny: jedzenie, godzinka pogadanek/uśmiechów/noszenia/prób chwycenia taty za nos, a następnie drzemka trwająca ok 30 min. I tak w kółko. Nikt nie wspominał, że życie rodzica jest nieprawdopodobnie monotonne? ;) No to wspominam. Wrażliwsi rodzice mogą słowo "monotonne" zastąpić przymiotnikiem "usystematyzowane". Z tym, że dla takich widoków można tę monotonię dzielnie znieść.

Ale najważniejsze to to, że synek uśmiecha się i cudownie głuży. Gada do nas, do maskotek, do żyrandola. Budzi się z uśmiechem na twarzy i jest to tak słodkie, że nawet kiedy ma miejsce przy okazji karmienia o 4:30, a ja przewijam dziecko z jednym okiem otwartym, bo drugiego jeszcze nie udało mi się otworzyć, to i tak nie mogę się powstrzymać, żeby też się nie uśmiechnąć. Oczywiście próbuję zachować kamienną twarz, aby go nie rozbudzać, ale to prawie niemożliwe :) Ale nie, nie zwariowałam - wciąż jedyne o czym marzę o tej 4:30 to to, aby znaleźć się znowu w łóżku. I chyba jako jedyna matka na świecie odkładam dziecko do łóżeczka w jego pokoju, nie złamałam się póki co i nie przytargałam łóżeczka do sypialni. Firma angelcare - producent niań elektronicznych - zadbała o to, żebym nie przegapiła żadnego ziewnięcia z sapnięciem lub zniecierpliwionego pojękiwania.

Wczoraj byliśmy świadkami zdarzenia bez precedensu, które jednak już dziś wydaje mi się zupełną abstrakcją i zadaję sobie pytanie, czy tego nie wymyśliłam. Otóż zdaje się że... dziecko nasze zaśmiało się w głos! Czy to możliwe w wieku 2,5 miesiąca? Ale wyraźnie patrzył zachwycony na żyrandol i w pełnym uśmiechu wydał z siebie radosny rechot! Nawet jeżeli to nie był śmiech, to było to przeurocze.

Co do innych kwestii rozwojowych: bardzo intensywnie potomek ćwiczy chwytanie. Te energiczne i nieskoordynowane ruchy, zdające się jedynie wskazywać na intencję chwycenia, są przekomiczne. I komicznie się te próby kończą, bo na przykład wczoraj - próbując chwycić żyrafę - Kajetan chwycił swoją własną koszulkę i ciągnął ją z całej siły, co wyglądało jakby próbował podnieść się z kanapy przy pomocy własnej ręki. Ale za to od tygodnia wiemy po co istnieje kciuk! Ssące kciuk niemowlę jest PRZESŁODKIE (nie? to znowu urojenie ogłupiałej matki? damn it!).

Ostatnie dni kosza wiklinowego. Po urodzeniu Kajtuś był tak mały, że go w tym koszu szukałam. To było jedyne 2,5 miesiąca temu!!! Litości... nie nadążam.

To takie męskie popołudnie. Każdy robi to, co lubi robić najbardziej - jeden śpi na brzuchu, a drugi bawi się sprzętem elektronicznym.

Zapoznanie z prababcią - samicą alfa naszego rodu i dawczynią naprawdę zacnych genów. Wciąż trzymam kciuki, żeby oczy i zęby dziedziczył po niej ;)

Nie, to dziecko niezbyt wiele czasu spędza w pozycji leżącej. No chyba że jest wyłącznie ze mną cały dzień - wtedy nie ma wyjścia. Na drugim zdjęciu oglądamy telewizję. Niewychowawcze? Wszystkich którzy tak uważają zapraszam na osobistą pogawędkę i demonstrację niezadowolenia dziecka przy próbie stosowania "wychowawczych" metod :P

I tak minęło lato, jak jeden zupełnie szalony dzień spędzony na kolejce górskiej. Czasmi czlowiek jest zachwycony, a czasmi jest mu słabo i bardzo chce wysiąść. Ale ostatecznie wspomnienia są niezwykłe i człowiek mimo obaw wsiada do tej kolejki ponownie. Pewnie stąd bierze się zjawisko zwane rodzeństwem ;)

***

Jesień będzie czasem kolejnych przełomów, a do Wigilii usiądziemy wszyscy razem i Mysikrólik będzie z nami przy stole w swoim dziecięcym krzesełku! Szaleństwo :) Lecę zadawać sobie odwieczne pytanie: Jest 19.30 - karmić czy kąpać?

Coś na pamiątkę dla pewnej młodej panienki

2011-08-09T05:01:00.000-07:00

Królik z misiem specjalnie dla panny Leny, która dziś kończy trzy miesiące.

Tu w trakcie prac. Z tyłu wzór, oczywiście z magazynu The world of cross stitching.

Haftuję obrazki dla dzieci bliskich memu sercu. A to dziecię? No cóż, toż to brzuchowa siostra mojego Kajetana! Znają się od pierwszego bicia serca słyszanego z aparatu USG (jeżeli wierzyć w to, że płód może słyszeć). Lena miała się urodzić tydzień przed moim kawalerem, a przyszła na świat prawie równy miesiąc wcześniej. Na szczęście zdążyłam z tym haftem będąc jeszcze w ciąży, bo teraz to sobie mogę co najwyżej wizualizować dwugodzinną sesję hafciarską, z kawką i muzyczką. Ale za to ile innych atrakcji ;)

...a teraz mamy to :) Kajtek, nie bij koleżanki... A tata to nie wiem jak pilnuje córki, skoro ta w tak młodym wieku już sypia na jednej kanapie z chłopakiem. To co to będzie za 16 lat?!

Indiana skończył dwa miesiące

2011-08-05T23:57:00.000-07:00

Pierwsze dwa tygodnie pamiętam jak przez mgłę. Przypominam sobie, że w pierwszym tygodniu Skoczek coś do mnie mówił, a ja nawet widziałam że porusza ustami, ale nie rozumiałam słów. Taka byłam zmęczona. Było też dużo płaczu i dużo strachu. Ale jak wszystkie gorsze chwile, to również minęło. Za to poród pamiętam w każdym jego szczególe i bardzo lubię o tym opowiadać. To takie moje zboczenie ;) Ale moja historia jest z serii niesamowite i wzruszające przeżycie, a nie jak w większości przypadków - opowieść z krypty.

   Wciąż bywam niewyspana, wciąż brakuje mi wolności, wciąż nie mogę zdobyć się na jakąś poważniejszą wycieczkę do miasta, bo potomek w ciągu dnia stołuje się średnio co dwie godziny. W razie korków/deszczu/targów/Euro/godziny 16:00/kolizji tramwajów itp. nie zdążyłabym w 2 godziny dojechać od siebie z domu do Starego Browaru. Ale myślę, że mój nagi biust przyciągnąłby wzrok niejednego taksiarza stojącego w korku obok mnie, gdyby przyszło mi karmić. Dlatego ograniczenie przestrzeni do granic mojego rodzinnego miasta odpowiada mi najbardziej, przynajmniej mogę zrobić satysfakcjonującą rundę z wózkiem dookoła w 2 godziny (zakładając szybkie tempo marszu). Wciąż nie przyzwyczaiłam się do nocnego karmienia i nie mam nadziei że to kiedykolwiek nastąpi. Obecnie ograniczyliśmy te atrakcje do dwóch karmień, więc dajemy radę. Ogólna refleksja? Posiadanie dzieci w wieku 20 lat, tak częste w pokoleniu naszych rodziców, miało głęboki sens. Utrata wygodnego życia nie stanowiła problemu, bo takowego i tak się nie prowadziło.
   To tyle marudzenia na cienie macierzyństwa, bo na drugim biegunie mamy piękne stworzonko z wielkimi oczami, które uwielbia być noszone jak małpka pionowo na brzuchu. Wczepia się wtedy łapkami w nasze ubrania, marszczy czółko szeroko otwierając oczy, otwiera dziób i PATRZY. Jakby wszystkiemu się dziwił, a najbardziej żyrandolowi z Ikei, który wydawał się całkiem zwykły kiedy go kupowaliśmy, a teraz okazuje się, że przynajmniej dla jednego stworzenia na świecie jest on fascynujący! A jak śpi... jak śpi, jest tak piękny, że mam go ochotę zacałować i tylko resztki zdrowego rozsądku mnie powstrzymują. Szybko sobie tłumaczę, że jak się obudzi to na pewno będzie znowu głodny, więc może niech jeszcze chwilę pośpi. Trochę mała ja, trochę mały Skoczek, a tak naprawdę całkiem autonomiczne cudo. I zaczął się uśmiechać, i zaczął gaworzyć, i już wiem co zrobić, aby uniknąć karmienia o 6:00 i pospać do 8:30 lub 9:00. Czyli ten cały mroczny pierwszy miesiąc zaczyna się zwracać. A skoro już teraz się zwraca, to co będzie dalej? Nie możemy się doczekać :)
   Największy sukces wychowawczy? Młody zasypia na noc w swoim łóżeczku bez naszej ingerencji i pozostaje w tym miejscu do ok 6:00 (oczywiście podglądamy go co chwilę nie mogąc się nacieszyć i nadziwić procesowi samousypiania). Największa porażka? Wszystko inne ;) Ale w sumie zaczynam skłaniać się ku teorii, że porażek nie ma jeżeli dziecko nie płacze*. Więc zmieniam zdanie - wszystko robimy jak trzeba!

* dotyczy dziecka do 12 miesięcy, a nie dwulatka w histerii przy półce z zabawkami w markecie ;)

   A to krótka wycieczka przez ostatnie 2 miesiące:

15 minut po porodzie... w totalnym szoku :) długie nogi i długie ręce zwiastują problem z dobraniem kreacji

Zawinięte w profesjonalny szpitalny kokon, maleństwo dochodzi do siebie po porodzie leżąc koło mnie w szpitalnym łóżku. Ja również dochodzę do siebie wpatrując się w tą główkę wielkości grejpfruta :)

Wracamy do domu, a potomek sukcesywnie poznaje wszystkich członków rodziny. No, być może "poznaje" to z dużo powiedziane, bo wciąż głównie śpi. I nadal robi przez sen śmieszne minki przypominając czasami bardziej żabkę niż człowieka

Drugi tydzień życia. Wciąż wszystkie ubranka są za duże, rożek trzeba dodatkowo owijać wstążką, a dziecko zasypia po każdym karmieniu.

Jest tak malutki, że strach go dotykać. Babcia Magda jako jedyna nie boi się przebierać i przewijać kruszynkę. Kajtek mieści się w dwóch dłoniach swojego (jedynego!) dziadka.

Wkrótce potem przechodzimy koszmar choroby i szpitala. Potem jest już tylko lepiej - Kajtek kończy 3 tygodnie i coraz częściej pozwala nam zajrzeć w swoje granatowe oczęta. Po ospie zostaje blizna nad lewym oczkiem. Dziś już zupełnie niewidoczna.

30% taty, 30% mamy, 40% Wodnika Szuwarka = nasze dziecko ;)

Czwarty tydzień, czyli wchodzimy w fazę dostrzegania otaczającego nas świata. Jeszcze tydzień temu mogłam po karmieniu wymknąć się niepostrzeżenie pozostawiając słodko śpiące dziecko w łóżeczku. W tym tygodniu potomek odłożony do łóżeczka obdarza nas bardzo wymownym spojrzeniem, które zdaje się mówić "Chyba żartujesz, że teraz sobie pójdziesz i mnie tu zostawisz, a ja będę spał? A w ogóle... kim jesteś?"

W piątym tygodniu bobas zaznajamia się ze swoim domem, pokojem i łóżeczkiem. Ale w zasadzie z łóżeczkiem akurat najmniej.

Rany, jaki ten świat jest fascynujący! To jest blok? A to firana? A ten człowiek z brodą to kto? Dlaczego nie ma tu tej szalonej pani, która wciąż wyznaje mi miłość? I tego człowieka z wielkimi brwiami? I co to jest krużganek??? Dlaczego pozwoliliście mi przespać pierwszy miesiąc skoro tu jest tyle atrakcji! Chyba się z tego wszystkiego popłaczę...

No dobra, może i jest dość fascynująco, ale jakbym się tak chwilę zdrzemnął, to też by było ciekawie...

Mama bobasa: Alleluja! Śpi, naprawdę śpi! Jestem gotowa nie ruszać się przez kolejne 2 godziny, byle tylko spał. Niech mi ktoś poda pilota. I książkę. I drinka z dużą ilością whiskey!

Bobas: Ja tylko tak niewinnie wyglądam. Tak naprawdę czuwam z zamkniętymi oczami (jak to zwykła mawiać babcia Magda do Oli 25 lat temu kładąc się na kanapie po nocce "Nie, nie śpię. Tylko oczy mi odpoczywają dlatego mam zamknięte"). Niech mnie tylko pani spróbuje odłożyć do łóżeczka, moja droga pani od mleka. I mlecznego shake'a poproszę!

A teraz? Teraz to już prawdziwy Indiana! Cięższy o około 2 kg w porównaniu do dnia wypisu ze szpitala, bogatszy o dodatkowy podbródek, w przyszłości właściciel modelowej diastemy oraz 190 cm wzrostu (wróżby lekarzy i pielęgniarek). Na ospę i usypianie w czasie późnopopołudniowego spaceru odporny. Króliki na karuzeli zauważa, babcię rozpozna (na razie raczej jako panią, która się dużo uśmiecha i prawi mi komplementy, więc niech jej będzie - uśmiechnę się w rewanżu, może przyniesie mi to grające coś), w nocy uśmiecha się przy przewijaniu zamiast spać, po czym płynnie przechodzi w bardzo donośny ryk o treści "Boże, jaki jestem głodny! Sekundę temu to jeszcze było śmieszne, ale teraz po prostu umieram z głodu!!! Niby jeszcze się nie zdarzyło, żebym jeść nie dostał, ale w razie gdyby teraz miało się to stać zacznę płakać jeszcze głośniej i żałośniej!!!". Ewy Demarczyk wciąż nie lubi, a przede wszystkim wie, że trzy ostrzegawcze podkowy (czyli bardzo sugestywne gesty mimiczne, które opanował do perfekcji) sprawią, że Pani Od Mleka oraz Pan Od Noszenia zaraz się nim zainteresują i trochę ponoszą, wycałują, a potem nawet będą się wygłupiać śpiewając piosenki (Pani Od Mleka od dechy do dechy śpiewa tylko piosenki Heya oraz czołówkę do 4 pancernych, ale jest nadzieja, że kiedyś ciocia Judyta odśpiewa Kolorowe kredki). Albo babcia wyciągnie z wózka na spacerze i pokaże mu deptak. I tak się właśnie dziecko nam rozpuszcza. No bo naprawdę zastanówmy się ile taki przystojny Indiana może wytrzymać leżąc na plecach, no ile? No niewiele. Nawet we śnie woli leżeć na brzuchu.

Cioci Kasi dziękujemy za piękne ubranko :) Pasuje idealnie od tego tygodnia, więc trzymajmy kciuki za ładną pogodę, aby kawaler mógł się w nie ubierać!

Zabawki od Jozimamy

2011-08-03T09:40:00.000-07:00

Jozimama (szyje sama!) to żywy dowód na to, że dziecko nie koliduje z rękodziełem. Czyli jest jakaś nadzieja ;) Te ręcznie robione zabawki dostaliśmy w prezencie od Jozimamy zaraz po narodzinach potomka. Jestem pod dużym wrażeniem ich jakości i perfekcyjnego wykonania, dlatego chciałabym pokazać je na blogu.Oraz dlatego, że była to przemiła niespodzianka ze strony Ani, koleżanki z pracy :)

W pierwszym miesiącu Kaju był średnio zainteresowany, gdyż głównie spał. Ale w drugim miesiącu to już zupełnie inna sprawa! W żyrafę potrafi się naprawdę długo wpatrywać, co "olimamie" jest bardzo na rękę, bo może na przykład posta na blogu napisać. Kiedy Kajetan wpatruje się w żyrafę, ja wpatruję się w kulę próbując dojść do tego jak można coś tak tak perfekcyjnie zszyć. Ona jest naprawdę idealnie okrągła! Dobrze że nikt mnie nie obserwuje w takich sytuacjach, bo minę mam pewnie też jak dwumiesięczne dziecko. Dobrze, że się nie ślinię ;)

Polecam stronę Ani: www.jozimama.pl

Biegamy na spacery i mamy wiele przemyśleń

2011-07-26T01:38:00.000-07:00

Tak naprawdę chcę koniecznie opisać problematykę snu oraz karmienia niemowlęcia. Są to bardzo złożone problemy, o których napisano dziesiątki poradników. Chyba większość przeczytałam lub co najmniej przekartkowałam. Dzisiaj, z perspektywy dwóch miesięcy macierzyństwa, mam ochotę zrobić z nimi to co Hitler z książkami w ogóle. I niech płoną ;) Ich autorzy albo: a) nie mają dzieci, b) mają dzieci z dysfunkcją ośrodka mózgowego odpowiedzialnego za płacz (czyli są posiadaczami egzemplarzy niepłaczących) c) poili dzieci alkoholem na uspokojenie albo d) przychodzi wydawca do pisarza i mówi: Panie, skrobnij pan coś o wychowywaniu dzieci, z naciskiem na naukę spania i jedzenia co 4 godziny, bo to najchętniej łykają sfrustrowani rodzice. Innej opcji nie ma. I ŻĄDAM, aby w kolejnych wydawanych poradnikach dotyczących wychowywania dzieci na końcu książki znalazł się numer telefonu do autora! Chętnie omówię kilka "prostych i skutecznych metod, które pokażą ci, że dziecko wcale nie musi być noszone i nie musi spać na twoich rękach". Cudem moje dziecko zasypia na noc samodzielnie w swoim łóżeczku (cieszmy się dopóki to trwa, bo nie mam wielkich nadziei na przyszłość). Ale to co się dzieje w ciągu dnia przechodzi ludzkie pojęcie :D Ale o tym następnym razem...

A tymczasem pozdrowienia od rodzinki!

Autorstwo i postprodukcja: tata Skoczek.

Creaking Beauty

2011-07-18T06:26:00.000-07:00

O pięknych miejscach, o duchach skrzypiącego drewna, o pasji i wytrwałości w poszukiwaniach... Moja kuzynka, z której jestem taka dumna, zajmuje się tym, na co ja nie mam czasu. Tam, gdzie nie mam ostatnio okazji dojechać. Ale może już w sierpniu się uda...

http://creaking-beauty.blogspot.com/

Zapraszam w imieniu bloggerki Marty.

Mam nadzieję, że z tych poszukiwań narodzi się coś naprawdę pięknego i wielkiego. Trzymam kciuki i proszę pamiętaj - to co robisz ma znaczenie!

Otulacz

2011-07-11T01:54:00.000-07:00

Z serii: gadżety dla bobasa, dziś otulacz. Kiedy już wchodzimy w fazę:

Jeeeezzzuuu, już sam nie pamiętam dlaczego ryczę, bo ryczę już tak długo, a wy wciąż zaglądacie mi w gacie, albo pokazujecie piersi tej pani od mleka, że ja już z tego wszystkiego zapomniałem o co mi chodziło!!!!!

mamy pewien sposób na uratowanie sytuacji. Otulacz właśnie :) Bo w tej dramatycznej fazie charakterystyczne jest wierzganie rączkami i nóżkami, których bobas nie identyfikuje jako swoje. Więc trzeba go "pozbawić" rąk imitując przytulne warunki mojego uroczego wnętrza. Sprawdzało się to lepiej jakiś tydzień temu, kiedy uwolnienie rączek było wielkim wysiłkiem. Dziś to żaden problem ;)

Moja ocena póki co: 5/10. Sytuację uratowaliśmy tym sposobem chyba 3 razy.

I na koniec ogólna refleksja: nawet nie mam zamiaru silić się na udowadnianie sobie i światu, że jestem w stanie zająć się czymkolwiek innym, jakimkolwiek innym twórczym zajęciem, niż prowadzenie naszego chowańca. Nie ma co ściemniać, dziecko zajmuje 100% czasu i jeszcze długo na blogu nie pojawi się nic ze starych tematów. Chociaż może się zaskoczę, kto wie, może w momencie kiedy młode zaśnie na błogie 3 godziny postanowię wyciągnąć karton scrapowy. I zasnę z nosem w kleju i stemplem odciśniętym na czole ;) Ale komputer włączyłam, to jest coś!

Skrzat Kajtek

2011-06-30T11:41:00.000-07:00

Znaleźliśmy go w lesie pod muchomorem, zabraliśmy do domu i kochamy jak swoje ;)

Kajetan

2011-06-13T02:14:00.000-07:00

Słońce wschodzi, głaszcze powietrze.
Dziecko się rodzi. Szumi deszcz.
Kwiat otwiera oczy w ogrodzie.
Zorza wieże złotem okleja.
Ptak ptaka strofuje w gnieździe.
Gwiazda dzień dobry mówi gwieździe
Dziecko się rodzi.
Dziecko się rodzi.
Nasze dziecko się rodzi.
Nadzieja.

K.I Gałczyński z wiersza "Dziecko się rodzi"

3 dni

5 dni

6 dni

Pełne 10 paluszków, policzyłam już w szpitalu

Pewny chwyt przyszłego tenisisty (zawód wybrany przez dziadka)

Moi najpiękniejsi mężczyźni

Z ukochaną ba... hmm, żoną dziadka ;) która dla wnuczka przygotowała to piękne łóżeczko:

Żeby tradycji stało się zadość mama musi się pochwalić bobasem. A więc:

imiona: Kajetan Mirosław
urodzony: 06.06.2011 r. o godzinie (uwaga, to nie żart, jest podejrzenie, że położna się zlitowała wpisując godzinę porodu) 5:55 rano.

waga urodzeniowa: 3015 g

wzrost: 54 cm

nogi: długie!

oczy: oczywiście na razie niebieskie

usta: do całowania

tryb życia: stabilny, na razie się wysypiamy ;) na razie!

IQ: wysokie... ma takie mądre oczy!

najlepszy przyjaciel: zając Humphrey

miejsce urodzenia: Nowy Tomyśl, a dokładnie najstarsza część gmachu szpitalnego, w której urodziłam się ja, moja mama, a teraz i mój syn. Szpitala, do drzwi którego zapukała moja babcia 50 lat temu będąc w ciąży i szukając pracy. Praca była, babcia została ... i od tego czasu ten szpital stanowi istotną część naszego życia.

zdjęcie użyczone z portalu http://www.nowytomysl.net.pl/

Dziękujemy za wszystkie smsy z gratulacjami i życzeniami! Bardzo, bardzo jesteśmy wdzięczni za pamięć i wsparcie. Dziękujemy też pani Beacie, położnej, która zagrzewała mnie do walki do samego końca porodu i naszej pani doktor Ewie, dzięki której całą ciążę przeżyłam w ogromnym spokoju i zaufaniu, że wszystko będzie dobrze.

A rodzicom za opiekę to nie wiem jak będziemy dziękować :*

... a póki co blog przechodzi w stan stand by i trochę to pewnie potrwa. Całą trójką: pozdrawiamy!

Z serii "to się nie może wydarzyć"

2011-06-01T04:41:00.000-07:00

Za tydzień, dwa... pod warunkiem, że nie będzie przedterminowego porodu, a choroba będzie wygasać w tym samym tempie... to ta cała ospa będzie nawet zabawna.

Pozytywne myślenie. Pozytywne myślenie. Pozytywne myślenie...

Bociankowe vel Baby Shower czyli...

2011-05-25T14:16:00.000-07:00

... wcale nie jestem płaczliwa, ale raz na jakiś rok powód się znajdzie :) Gdyż po pierwsze - mnie się niespodzianki nie da zrobić. Po drugie - po Bociankowym Złotowłosej Migawki w zeszłym roku wiemy już, że trudno nie przewidzieć, iż coś takiego może nas spotkać w stanie błogosławionym, bo zabawa była przednia. I po trzecie - wtedy to była niespodzianka, bo było to pierwsze Bociankowe w naszym życiu, a rok później idea jest już zdecydowanie bardziej popularna.

Tyle teorii. W praktyce okazało się, że... jestem najmniej spostrzegawczą żoną na świecie i wcale mnie nie zdziwiło, że "mama" dzwoniła do Skoczka w zeszłym tygodniu jakieś 3 razy. Proszę ile syn z matką mogą mieć sobie do powiedzenia po 32 latach! Zakaz dotykania mężowskiego telefonu zinterpretowałam jako słuszne wyznaczenie granic własnej prywatności a nie hmmmm, a to ciekawe, dość niezwykłe można by rzec... hmmm, a może coś w tym telefonie jest jednak ciekawego, czego teoretycznie nie mogłabym widzieć, ale w sumie - może zajrzę? No i nie poznałam się zupełnie na genialnej intrydze, w której to moja własna matka wcisnęła mi, że organizujemy urodziny-niespodziankę dla Skoczka. Tym bardziej, że nie potrafiąca zbyt dobrze kłamać mama 3x przekładała godzinę imprezy, a na końcu stwierdziła: No, to ja dojadę, a teraz lecę do Eli (bo ile można ściemniać ;)) Nie ma to jak jechać zupełnie bez humoru na imprezę, którą się podobno samemu organizuje, aby na miejscu dowiedzieć się że...

ZNALAZŁAM SIĘ NA NAJCUDOWNIEJSZYM PRZYJĘCIU W MOIM ŻYCIU, KTÓRE BYŁO MISTERNIE PRZYGOTOWANĄ NIESPODZIANKĄ DLA MNIE I MOJEGO MALUSZKA!

Taki szok przeżyłam w ciągu ostatnich 9 miesięcy dwa razy... kiedy Pani doktor powiedziała "Oho! Będzie chłopak" oraz kiedy zobaczyłam moje przyjaciółki wybiegające zza domku letniskowego:

Dodatkowo była to PRAWDZIWA niespodzianka... zupełnie się nie domyślałam. No i się poryczałam, bo to było po prostu niesamowicie wzruszające :) I udało się to uwiecznić Złotowłosej Migawce na zdjęciu poniżej (a co tam, niech będzie że jestem beksa, a przy okazji już całkiem okrągły prosiaczek z nadmiarem kg):

Cud, że nie urodziłam z wrażenia, tym bardziej, że do porodu zostało tylko 2 tygodnie. A więc na pamiątkę kilka niezapomnianych momentów.

Moje dziewczyny, ja, bobas i nawet Teddy się załapał (albo jego kuperek)...

Cudowne prezenty (kropla w morzu podarunków)...

Właśnie tak zamierzam wyglądać za 3 miesiące, bo mama Kasia jest żywym dowodem na to, że można ...

My w blasku zachodzącego słońca ...

Po powrocie do domu byłam w takich emocjach, że w nocy zmuszałam tatę (pseudonim Dziadek) do podziwiania wszystkich prezentów po kolei. Biedny ułożył się na kanapie z piwem w celu obejrzenia walki Pudziana, a musiał oglądać bobasowe gadżety.

- I widzisz tato, tu jest taka kreska, żebyś widział dokąd lać wodę... Ale zanim zaczniemy go wkładać do wiaderka (Dziadek: O_o) to będziemy kąpać w wanience z Kubusiem. O! A zobacz to - koszulka z napisem Indiana! Słodka, prawda?

- (tu następuje nieśmiała próba odwrócenia wzroku od śpioszka w kierunku TV) No, świetne, świetne...

- A kocyk milutki, nie? I zobacz jakie ładne kolory - rzekłam kierując wypowiedź do Skoczka.

- (tym razem Skoczek udaje, że wcale nie patrzył w kierunku telewizora) Przepiękne! Naprawdę!

- A zobaczcie to! (przerąbane, teraz obaj muszą się zainteresować). No czy to nie jest niesamowite - scrapbookowa kompozycja z naszym zdjęciem! Powiesimy na ścianie, tam gdzie wisiał dyplom Karola ze skoku spadochronowego...

- (Karol - mina lekko pokrzywdzonego).

- (Tata vel Dziadek - Hehe, nokaut!).

- Ale że ja się niczego nie domyśliłam... - rozpoczęłam melancholijnym westchnieniem podsumowanie poziomu własnej spostrzegawczości.

- Łachacha, no Ty to jesteś, a myśleliśmy, że jednak się zorientujesz (i obaj rechoczą).

Bardzo śmieszne ;P

Kochane (i jeden Kochany), to było piękne, niezapomniane i niesamowite. Musicie wiedzieć, jak bardzo to doceniam i jak bardzo wzrusza mnie wspomnienie, kiedy widzę Was wszystkie w ogródku uśmiechnięte i radosne, a Skoczek jest taki zadowolony. Sama myśl ile pracy musieliście w to włożyć przyprawia mnie o zawrót głowy (albo zaczynam rodzić?!). Wszystkie atrakcje przygotowane przez Kasię dostarczyły mi tyle radości, że nie omieszkam zachować każdej quizowej pamiątki. Zamierzam również wyegzekwować kilka deklaracji. Na przykład tę, drogi mężu, że zamierzasz z synem grać w piłkę. Gdyż na pytanie "Jaka będzie wspólna zabawa taty i Kajtka?" odpowiedziałam: "Hmmm, pójdźmy drogą eliminacji negatywnej. Na pewno nie granie w piłkę...". I po pytaniu :D Ale my z Maluchem to zapamiętamy i będziesz musiał grać w tę piłkę!

Dziękuję Wam. Jesteście niesamowici, a ja jestem szczęściarą :)

Miś Bożydar

2011-05-18T01:07:00.000-07:00

Skoczek podejrzewa go o związki z Politechniką. To przez zamiłowanie do sweterków z łatami na rękawach. Tak w ogóle sweterek był pierwszy. Potem do niego musiałam skroić misia. Miś jest co prawda mocno dwuwymiarowy, ale ma naprawdę dobry charakter i kocha naszego bobasa. Siedzi w łóżeczku od miesiąca i powiedział, że nie wyjdzie do rozwiązania.

Może w przyszłości porwę się na maskotki bardziej trójwymiarowe, ale bez wykroju na pewno nie będzie to łatwe. Poza tym jakoś tak uroczo wygląda Bożydar z lekko spłaszczonym łebkiem. I twierdzi, że sweterek mu się podoba (no faktycznie gust ma specyficzny, jak ja ;) ).

A jeszcze a propos dopasowywania do siebie różnych dziecięcych elementów, to babci Magdzie udzieliło się szaleństwo Skoczka i do kompletu z tą kurtką znalazła buciki... Is there a doctor in the house?!

Oficjalnie osiągnęłam poziom 100% nasycenia dziecięcymi gadżetami. Marzę obecnie o wielkiej i drogiej skórzanej torebce z fantazyjną podszewką. Dziecko będzie kąpane w misce, bo zabrakło nam weny na wanienkę ;P

Druga rocznica ślubu

2011-05-16T00:25:00.000-07:00

Miała miejsce wczoraj. Kurcze, same ważne wydarzenia w tym maju. Czyżby to przepowiednia jeszcze większych rewolucji? Oby nie! (Spokój mi tam! Meldunek obowiązuje do 6 czerwca!). A więc 2 lata temu 15 maja było bardzo ciepło i bardzo słonecznie, chociaż po raz pierwszy w tym właśnie roku usłyszałam o istnieniu ludowego zjawiska zwanego Zimną Zośką. Pozdrowienia dla wszystkich Zofii :) W ramach prezentu rocznicowego zatankowałam mojemu wybrankowi samochód do pełna. Ma się ten gest! W rewanżu można w bardzo naciąganej interpretacji powiedzieć, że ja otrzymałam nową komódkę. To bardzo naciągane, bo kto się dowiaduje o prezencie, kiedy ten już jest w drodze? ;) No a prawda ogólnie jest taka, że ostatnie kilka miesięcy było nieustającym pasmem podarunków "dla dziecka", które cieszą nas zupełnie jakbyśmy je sobie robili nawzajem. Więc nie ma co przesadzać. Ciągnąc ten wątek można powiedzieć, że w zeszłym tygodniu kupiłam Skoczkowi w prezencie boski wózek do wożenia syna, a on mi kupił naprawdę świetny wózek do wożenia syna ;)

No a tak całkiem na serio: ręka w górę kto by się nie cieszył z samochodu zatankowanego do pełna! No? Rąk nie widzę! Aha, bo jestem sama w domu...

Truskawka z naszej plantacji zrobiła nam wspólny prezent i postanowiła dojrzeć.

Podzieliliśmy się nią sprawiedliwie i skonsumowaliśmy komisyjnie. Dziękujemy ci truskawko :)

6 maja, czyli...

2011-05-06T06:17:00.000-07:00

...równy miesiąc do dnia, w którym nasze życie wywróci się do góry nogami i zmieni na zawsze. Ja bym najchętniej w tym momencie zatrzymała zegar, a Skoczek chętnie by go przyśpieszył. Spotkamy się gdzieś po środku, na sali z ogromnym oknem i łóżkiem z różnymi guziczkami, których mam nadzieję mąż mój nie będzie przyciskał w nerwach. Bo nie chcę urodzić wystrzelona przez okno, na szpitalnym parkingu ;) Jeżeli Czekoladowa Prawniczka postanowi wydać na świat córkę w tę samą noc, to ja zamawiam wannę!

Chwilo trwaj, jesteś piękna...

Cioci Kasi dziękujemy po stokroć za przecudowną sesję zdjęciową, której tylko drobną namiastką są te fotografie. Reszta zdjęć dla wybrańców :)

Tę ilość szczęścia emanującego z dwóch bardzo pokaźnych już brzuszków naprawdę niesamowicie było uchwycić na zdjęciach. Kto by pomyślał, że po wspólnej sesji ślubnej będziemy robić wspólną sesję ciążową! To się nie śniło nawet filozofom. A jednak życie pisze najlepsze scenariusze :)

Życzenia już na zaś (Wielkanoc 2011)

2011-04-20T00:52:00.000-07:00

... gdyż udaję się na cudowne wakacje u rodziców, gdzie będę oddawała siebie i dziecko słońcu oraz spędzała sielankowy czas w miłym towarzystwie. Sama sobie zazdroszczę :) Info dla Oli czytającej to za kilka lat: tak właśnie miałaś dobrze, i do tego byłaś młodsza! I dobrze Ci tak, bo to nieprzyzwoite było - mieć tyle przyjemności z życia. Nie rycz i nie rób scen :D

Do rzeczy. Całuję wszystkich przyjaciół, pozdrawiam znajomych i nieznajomych i uciekam od komputera na trochę. A niżej wynik mojej fascynacji sztucznym mchem. Robienie z niego kompozycji kwiatowych to moje ostatnie hobby. A więc przesyłamy świąteczne życzenia: ja i moje ostatnie w tym roku szafirki!

Over and out! :)

ps. Errata do poprzedniego postu, gdyż zostałam bardzo poważnie upomniana przez Skoczka. Błąd był straszny, hańba ci Maurice!... Maverick kochanie, pisze się Maverick!

Pokoik Indiego - ostatnie starcie!

2011-04-19T01:57:00.000-07:00

I co, już nic nie zostało do urządzenia w mieszkaniu? Zaczynam planować dom :)

A radosna informacja jest taka, że skończyliśmy przygotowywanie dziecięcego pokoju. Jeszcze na pewno pomalujemy kredens i na pewno pojawią się nowe ramki ze zdjęciami oraz kilka (to ważne, bo mogłoby być 'wiele') strasznie-ważnych-i-niezbędnych-bo-inaczej-dziecka-nie-oporządzisz-no-trudno-że-drogich-sprzętów. Ale tak naprawdę - pokoik jest gotowy i czeka na swojego mieszkańca (Nie, drogie dziecko, to nie jest zachęta do przedwczesnego opuszczenia hotelu! Siedź tam i nie kombinuj, jak mówią mężowie zaprzyjaźnionych świeżo upieczonych mam - GRUNT TO PUNKTUALNOŚĆ!).

W ostatniej fazie urządzania pokoju zostały do zrobienia same przyjemności, a więc skręcanie mebli i jeżdżenie z nimi po pokoju w celu wpasowania. Nie lubię kompletów mebli, nigdy nie lubiłam. Podobają mi się mebelki różne, wyszukane, upatrzone. Takim sposobem pojawiło się łóżeczko. Wypatrzyliśmy je w nowotomyskim sklepie i była to miłość od pierwszego wejrzenia - spojrzeliśmy na nie ze Skoczkiem i było wiadomo - to jest to! Komentarz Skoczka do instrukcji montażu, którą studiował prawie tak wnikliwie jak swoją pracę mgr mając przy tym następujący wyraz twarzy :

No cóż, Ikea to to nie jest... Składam na czuja, może wyjdzie. Potrzebne jest jedynie 3 pary rąk do jego złożenia.

Do dyspozycji mieliśmy dwie pary (No ja mam jeszcze w zapasie jedną parkę rąk, ale Indi olał składanie swojego łóżeczka, spał jak suseł i odmówił współpracy).

Następnie czas przyszedł na komódkę z przewijakiem. Długo się broniłam przed meblem przeznaczonym do przewijania małego. Chyba wciąż wypieram, że będę musiała to robić 8 razy dziennie. Przekonało mnie kilka ważnych czynników: mąż, który oświadczył, że nie wychodzi bez tego mebla z Ikei; fakt że blat do przewijania jest odkręcany i jak już nauczymy Indiego korzystania z nocnika w 6 mscu życia, to blat się odkręci i będzie komódka na książki i zabawki oraz to, że nie nie byłam przekonana do żadnego innego pomysłu na przewijanie bobasa. Więc tradycyjnie, jak trwoga to do Ikei ;) W tym, że decyzja była dobra utwierdziła mnie moja główna konsultantka ds. wychowywania dzieci (nie miała wyjścia, musiała odpowiadać na moje namolne pytania od początku ciąży, bo mam przyjemność siedzieć zaraz obok niej w pracy) - Gosia. Mianowicie uświadomiła mi, że przy naszym wzroście przewijanie dziecka na komodzie, kanapie, łóżku, podłodze, fotelu w samochodzie, kasie w markecie, biurku szefowej... i tak dalej ;] nie wchodzi w grę. Skończyć się to może jedynie ciężkim urazem kręgosłupa i w konsekwencji nas też ktoś będzie musiał przewijać. A więc tak, jestem pogodzona, dziecko trzeba przewijać i radosna wiadomość - mamy na czym dokonywać tej godnej czynności. Tym razem obyło się bez niespodzianek i gdyby Skoczek był tym pamperkiem z instrukcji, to zadzwoniłby do Ikei z informacją:

Bądźcie błogosławieni!

Największym problemem było wniesienie kartonu, potem już było z górki. Ja dźwigać podobno nie mogę (chociaż czasami udaję, że o tym zapomniałam, bo koszyk w markecie zawsze jakiś taki pełny), więc Skoczek musiał dać radę samodzielnie. W nagrodę dostał wyłączność na skręcanie mebla ;P

Ja w tym czasie szyłam moskitierę na łóżeczko, uzupełniałam ramki na zdjęcia, zmieniałam firany i zasłony w całym domu... total makeover. Nie ma nic fajniejszego niż wieczoem położyć się na kanapie podziwiając efekty własnej pracy. Pokoik (a przy okazji całe mieszkanie na wiosnę) jest już w dużej mierze gotowy.

Królik też już czeka:

I kapciuszki od cioci Justyny:

Krzesło od Babuni do biurka rodziców (ten bastion "normalnego" życia został zachowany i nie zostanie nam odebrany!) i krzesełko dla Indiego:

Zestaw zupełnie nie z jednego zestawu, a więc łóżeczko i diabelski przybornik do mycia i czyszczenia dziecięcej... a co się będę wdawać w szczegóły i straszyć wszystkie przyszłe mamy ;)

No i jeszcze pewna kwestia... chyba trzeba będzie przemianować Indianę na Maverica. Obawiam się, że ojciec mojego dziecka zaczął osuwać się w otchłań obłędu. A myślałam, że to ja mam szajbę na punkcie ślicznych dziecięcych ciuszków. Ale kiedy usłyszałam tajemną rozmowę taty z brzuchem o treści: "Nie bój się, tata nie pozwoli zrobić z ciebie małego Oliviera Twista, nie...". A potem zobaczyłam to:

(szczególną uwagę proszę zwrócić na napęd czołgu...)

... i ważny detal:

... żeby nie było wątpliwości, naszywka głosi MINI MILITARY MAN JUNIOR RECRUT

Uczcijmy to minutą ciszy ;)

Naszyjniki, koraliki

2011-04-11T04:14:00.000-07:00

W tym momencie aby oderwać mnie od tematów związanych z powiększaniem rodziny, coś musi mnie bardzo zainspirować. Do ostatnich wyczynów koralikowych zainspirowały mnie kosmiczne ceny naszyjników w jednym ze sklepów sieciowych. Bardzo chciałam sobie zrobić prezent w postaci takiego naszyjnika, a wyszłam ze sklepu oburzona. Ogólnie sklepy sieciowe mnie ostatnio oburzają ;) Pół roku temu kupiłabym ten naszyjnik i się głębiej nad tym nie zastanawiała, ale jak się nagle ma na liście zakupów wózek i milion sztuk dziecięcego osprzętu, to 49 zł na naszyjnik staje się oburzające ;) Oczywiście podobno nasze mamy dawały radę bez tych wszystkich niemowlęcych gadżetów i żyły. Ale co to było za życie... ? Więc sobie zrobiłam sama naszyjnik, dzięki czemu przewijak jakoś się utrzymał na liście zakupów. Wskazówki dla tych, które również będą wolały zrobić same niż kupić: łańcuszek był z Empiku, a wszystkie koraliki oraz małe łańcuszki z Allegro.

Powyższy naszyjnik został doceniony przez profesjonalną komisję nadzorczą ds. błyszczącego się sprzętu dyndającego - Olka, lat 1 :) Mężczyzna, a zna się na biżuterii!
A niżej komplet, który zrobiłam w prezencie dla przyszłej bratowej. Tutaj również nie nie szalałam z kolorami, ponieważ chciałam aby pasował do wszystkiego. Wszystkie składniki na ten komplet kupione zostały na Allegro. Polecam na przykład tego Sprzedającego.

Jak już ten komplet zrobiłam, to resztką sił woli udało mi się go oddać ;) Justynka, mam nadzieję, że będzie si służył.

Przybywa materiałów do albumu ciążowego... naprawdę mi się nie chce za to ponownie zabierać. Mam ochotę na wszystko oprócz scrapbookingu. Póki co zabiorę się za balkon!

Pokoik dla Indiany - pierwsze efekty

2011-03-28T03:31:00.000-07:00

Dużo się tu jeszcze zmieni. Na razie nie mamy właściwie żadnego dziecięcego wyposażenia, więc pokój przejdzie jeszcze kilka przemian. Na fotelu pierwsza maskotka uszyta przeze mnie dla synka. Miś w tym sweterku. Póki co, więcej zdjęć szerszej perspektywy nie posiadam, gdyż uznałam pokój za tak inspirujący, że szybko rozłożyłam się ze swoimi scrapowymi przyborami i wzięłam za album ciążowy. Więc do zdjęć pokój obecnie się nie nadaje ;) Ale na pocieszenie samej siebie - album idzie jak burza, nie mam zupełnie czasu i mocy w kręgosłupie, aby siedzieć godzinami i dopasowywać odcienie wstążek. Trzeba działać szybko i sprawnie, żeby jak najszybciej zaktualizować album do obecnego stanu brzucha.

Wracając do pokoju, ściana z oknami wygląda tak:

A tak moja półeczka nad biurkiem z pojemnikami na przybory craftowe (wiem co jest w jakim pudełku, jakież to piękne ;)

Na razie jedynym dziecięcym akcentem jest krzesełko, które maluch odziedziczy po tacie. Pewnego pięknego dnia, będąc na wizycie u teściowej, zauważyłam to cudo stojące na piecu kaflowym. Moje źrenice zmieniły się w pulsujące serduszka i wskazując palcem na wspomniane cacko wyszeptałam do Skoczka "CO TO?!". Skoczek widząc moją minę i przeczuwając już co nastąpi za chwilę odrzekł niepewnie: "Moje krzesełko. To może od razu zapytam mamy, czy mogę je zabrać?" i lekko wystraszony objawami mojego obłędu udał się do mamy na rozmowę. Okazało się, że moja teściowa czynnie korzysta z krzesełka traktując je jako taboret do mycia okien. A to profanacja! Na szczęście zgodziła się na uczciwą wymianę: drewniany stołek z Ikei ze stopniem - idealny do mycia okien, za krzesełko. Obie strony uznały umowę za idealną ;)

A czym jest to maleństwo wiszące na krzesełku? To pierwszy miś, jakiego Indi dostał w prezencie :) Niesamowity i przepiękny retro niedźwiadek od cioci Dominiki. Dzię-ku-je-my! Czyż to nie prawdziwe cudo?

Dialogi z brzuchem. Malowanie.

2011-03-25T09:25:00.000-07:00

Malowanie zakończyło się pełnym sukcesem w zeszłym tygodniu. Nie spadłam z drabiny (ależ co ja mówię, wcale na nią nie wchodziłam!), chomik spędził 2 noce w schnącym pokoju i przeżył, czyli chyba nie jest aż tak toksycznie, no i nie urodziłam w czasie przyklejania listewek pod sufitem. Great succes! Wyszło tak, jak chciałam :) Jakiś sprzeciw?

- Hmmm, moje drogie dziecko, jestem pewna, że kolory będą ci się podobać. A poza tym spójrzmy prawdzie w oczy - i tak nie docenisz nic oprócz mleka przez pierwsze miesiące. Pokój jest dla rodziców ;P A jeżeli to przeczytasz za naście lat - tak, naprawdę się napracowałam przy tych paseczkach, poproszę buziaka!

- Nie pytałam Cię? Pytałam, tylko akurat wtedy spałaś. No dobra, a tak na serio: myszy i niemowlęta głosu nie mają. Trzymaj migdałka i żadnych protestów.

(jak widać, pan malarz uchylił się od wszelkich wyjaśnień w stosunku do dziecka i chomika)

No i właśnie dlatego jesteśmy parą idealną! Skoczek wierzy we mnie, ja w niego i zmierzamy prostą drogą do efektów końcowych, żeby każdy mógł się oddać swoim ulubionym rozrywkom domowym ;) Oczko do tych, którzy rozpoznają grę. A dwa oczka do tych, którzy mając naście lat bili się z bratem i ojcem o dostęp do komputera, aby móc zagrać w 2 jej część. A kto unicestwił Franka za pierwszym podejściem?! Ha, ja! Nie Michał, nie z twoją pomocą ;P

I jeszcze komunikat od podwykonawcy prac malarskich: "Michał, nie będzie cię przypadkiem jutro w okolicy? Bo mam jeszcze taką jedną fajną grę na 2 osoby. Trzeba się w nią nagrać, póki dziecko nie kuma co to jest krew i wnętrzności" ;)

***

Dobra, dość tej makabry, w następnym poście fotki pierwszych efektów malowania, czyli nowy pokój ze starym wyposażeniem, bo dziecięcych gadżetów jeszcze praktycznie w ogóle w nim nie ma. No i refleksja życiowa: 30 tygodni minęło, jesteśmy z brzuchem na ostatniej prostej. Niesamowite...

Czekobabeczki czyli czekokubki

2011-03-19T11:03:00.000-07:00

To przepis Nigelli (którą jak wiadomo czczę i poza naprawdę kosmicznymi przepisami typu smażone na głębokim oleju Bounty, przyjmuję wszystko co proponuje). Idealne kiedy nie ma po co piec całego dużego Brownie. Albo kiedy nie ma się w domu wystarczającej ilości składników na blachę Brownie. Zrobiłam je w formkach do babeczek, bo są śliczniejsze, a tak naprawdę nie mam kubeczków/filiżanek, o których z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że wytrzymają 200 st.

Oto czekobabeczki (oh, YUM!) Są wypieczone na brzegach i lekko płynne w środku... pycha, pycha!

Oto przepis dla spragnionych czekolady dusz, które nie widziały tego akurat odcinka. Przepis opiewa na 4 foremki/kubki (ale naprawdę polecam foremki, bo kiedyś zrobiłam je w kubkach i były troszkę zbyt płynne w środku):

* 125 g gorzkiej czekolady 60%

* 125 g masła

Topimy oba składniki w misce, w kąpieli wodnej.

* 2 duże jajka

* 150 g cukru (następnym razem zmniejszę chyba do 125 g, bo są naprawdę słodkie)

* 3 łyżki mąki

Po kolei miksujemy powyższe 3 składniki stopniowo dodając do jajek cukier i mąkę. Na samym końcu do masy dolewamy roztopioną z masłem i wystudzoną czekoladę. Miksujemy całość. Jak widać robi się to dokładnie tak samo jak Brownie. Masę wlewamy do kubków/foremek wysmarowanych masłem. Piekarnik nagrzewamy do 200 st i pieczemy 20 min (ja piekłam z termoobiegiem). Po wyjęciu czekamy chwilę, żeby trochę przestygły. Albo nie czekamy, jak już dłużej nie możemy :]

Tak, na babeczce jest właśnie Ona. The ONE AND ONLY - bita śmietana 36%. No cóż mogę powiedzieć, życie jest za krótkie i zbyt cudowne, żeby sobie odmawiać. Będziemy sobie odmawiać, jak już naprawdę będziemy musieli ;) Ja przechodzę właśnie okres niekończących się przyjemności serwowanych sobie i Skoczkowi, a to jeden z wielu przejawów tego stanu. Polecam :)

ps. a tak poza tym odżywiam się zdrowo, same warzywa i owoce przegryzane śledziami ;)

Na podbudowanie nastroju, kwiaty

2011-03-15T05:46:00.000-07:00

Na uspokojenie mojego odurzonego oparami farby umysłu, na pocieszenie po tym jak po tygodniu słońca, słońce zaszło, na podbudowanie morale załogi remontowej i w końcu na zaspokojenie potrzeby otaczania się pięknem, a nie wiertarkami i wkrętakami... kwiaty z naszego domu. Pachnie wiosną :)

Szafirki, bo jak pisał poeta Jeśli raz pokochasz w życiu szafir, pójdziesz w szafir jako jedna z gwiazd. Żonkile na Dzień Kobiet. Różowo - białe, śliczne, pelargoniopodobne z okazji wydawania pieniędzy na niepotrzebne pierdoły.

A to zdjęcia wykonane moim pierwszym w życiu obiektywem stałoogniskowym (się trzeba nałazić wokół modela, nie powiem), który otrzymałam w prezencie od kochanego Skoczka. Ale już mi zapowiedział, że mojego wysłużonego starego dziadka, którego wciąż obraża nazywając "najtańszą i najstarszą lustrzanką na świecie" nie da się bardziej rozbudować. Nie obrażaj się dziadek, na razie nie ma dla ciebie zagrożenia na horyzoncie, więc zostajesz. Jak się potknę o kilka tyś leżących na chodniku, to może wtedy będziesz musiał się martwić. Może, bo mam wiele lepszych pomysłów na inwestycje. Więc luz ;)

Wpomnienie dwunaste i ostatnie

2011-03-14T18:00:00.000-07:00

Ten wpis poświęcam wspomnieniom, których nie ma. Dziadek umarł przedwcześnie, a przecież nie musiało tak być. I nie musiało tak się stać, że nic po nim nie zostało, tylko garstka zniszczonych zdjęć. Stąd myśl przewodnia dla tego wpisu i dla całego albumu.

... chociaż większym ryzykiem rodzić się niż umrzeć

kochamy wciąż za mało i stale za późno.

J. Twardowski

To już ostatni wpis, album mi się nie domyka :) Misia, minął rok od pierwszego wpisu! (a tu dwunaste wspomnienie Misi) Przepraszam za wszystkie opóźnienia w publikacjach, ostrzegałam że systematyczność nie jest moja mocną stroną. W zasadzie to jedna z moich największych wad ;)

Tyle jeszcze wspomnień zostało w mojej pamięci, czasami tak błahych jak zupa wiśniowa ugotowana przez babcię w Lipem, sierp wbity w deski stodoły na Grodzisku, malowanie kuchni z babcią Zdzisią. Jak ja to wszystko mogłam spamiętać? Wiele wspomnień dotyczy okresu kiedy miałam 3, 4, 5 lat. A teraz refleksja przyszłej matki: trzeba pamiętać co się mówi i robi, bo to nieprawda, że "dziecko jest małe i nie zapamięta". Jak będzie takie jak ja, to będzie pamiętało każdy kamień na szlaku.

To mój album, namiastka stanu mojej pamięci. Tylko wspomnienia o dziadku wyczerpałam całkowicie, bo miałam je tylko dwa. Mój synek będzie miał więcej szczęścia :)

Pokój dziecięcy - ROUND 1 - fight!

2011-03-14T03:30:00.000-07:00

W przedpokoju stoi pralka. W łazience jest druga, Michał zlituj się - odbierz którąś. Nie no, fajnie jest po wejściu do domu od razu wpaść na taki stoik do rzucania torebki, ale wolałabym jednak mieć tylko jedną pralkę. Tym bardziej że za pralką stoi lampa, biurko, fotel... drugi fotel, głośniki. Jednym słowem część wyposażenia pokoju dziecięcego, za malowanie którego właśnie się zabraliśmy. Oczywiście zabrakło taśmy w czasie malowania, oczywiście kolor był nie taki jak miał być, oczywiście rolety nie chciały się zawiesić na oknach, bo mamy ramę okna za szeroką. Do tego zabrakło zaślepek do karniszy, a ja dowiedziałam się o istnieniu narzędzia zwanego skrzynką uciosową :D Wykańczanie mieszkania kształci. Ale czy jakikolwiek porządny domowy remoncik obył się bez 3 wycieczek do Liroja (Castoramy, Praktikera, Brico - niepotrzebne skreślić)? Ale było też wesoło, kiedy Skoczek postanowił wybrać się na poszukiwanie taśmy malarskiej. Mam nadzieję, że sąsiedzi bloga nie czytają ;)

A tak zniknął ze ściany kawalerski turkus. Skoczek po raz pierwszy w życiu trzyma w rękach wałek! Malowanie idzie mu tak profesjonalnie, że może śmiało składać papiery do Dekoratorni.

Po pierwszym malowaniu do boju wkracza brygada do zadań specjalnych, czyli Olek i Kajtek. Skoro sobie wymyśliłam paski, to muszę je namalować, bo to nie na słabe nerwy głównego remonciarza. Działamy, bobas!

(to jakaś ściema, ten brzuch nie jest taki wielki w rzeczywistości! aparat dodaje 20 cm w pasie! ;P)

Najbardziej czasochłonna część prac za nami, więc pojawia się światło na końcu tunelu (a nie, to okno ;). Jeszcze listwy przy suficie, jeszcze jedna ściana pasków, karnisze... będzie dobrze :) Uwielbiamy duże zmiany na lepsze, więc ja nie marudzę patrząc na tą graciarnię w dużym pokoju, a Skoczek stara się nie wspominać o tym, że to już dwa dni od czasu jego ostatnich podróży po pustkowiach...

Sernik orzechowy na spodzie czekoladowym (wg Nigelli)

2011-03-11T00:16:00.000-08:00

Kto oglądał w niedzielę pierwszy odcinek cyklu "Kuchnia Nigelli" - ręka w górę (ja, ja, wybierz mnie!). A kto widząc sernik orzechowy doznał oświecenia i zrozumiał, że jego życie do tej pory nie było kompletne - ręka w górę! (No dobra, dość tych wstępów, bo już mam obie ręce w górze, a to utrudnia pisanie na klawiaturze ;) Otóż sernik upiekłam pod pretekstem Dnia Kobiet i udał się! Jest pyszny :) To mój pierwszy upieczony w życiu sernik... i wyszedł mimo, że nie miałam ani tortownicy ani robota kuchennego, jak Nigella. To wymagało więcej cierpliwości, ale dałam radę. Podam przepis dla wszystkich miłośników zapiekanego nabiału, którzy nie obejrzeli programu. A mr. Sernik wygląda tak:

Ciasto:

* 200 g ciastek (użyłam owsianych San)
* 50 g masla
* 100 g pokruszonej gorzkiej czekolady
* 50 g orzeszków ziemnych

Miksujemy w robocie kuchennym na piasek, wykładamy masą tortownicę i wkładamy spód do lodówki na chwilę (drobna uwaga: bardzo intensywne miksowanie w za małym pojemniku do blendera, z jednoczesnym przeklinaniem i potrząsaniem urządzeniem na wszystkie strony powoduje topienie się czekolady. Wtedy należy wziąć 3 głębokie oddechy i przestać miksować ;).

Masa serowa:

* 500g twarogu (użyłam dwóch kostek półtłustego zmielonego twarogu, ale ser, którego używała Nigella wyglądał raczej jak Philadelphia...)
* szklanka kwaśnej śmietany
* 6 jajek (dokładnie 3 całe jajka i 3 żółtka)
* 200 g cukru
* ok. 2 łyżek masła orzechowego

Zmiksować składniki na masę serową w robocie kuchennym. Ja najpierw utarłam ser i śmietanę w tej nieszczęsnej przystawce do ręcznego blendera, a potem do ubitych mikserem (w większej misce) jajek dodawałam masę serową. Masę serową wylewamy na schłodzony spód i całość wrzucamy do rozgrzanego do 170 st piekarnika na 50 min.

Polewa:

* 250 ml kwaśnej śmietany
* 100 g mlecznej czekolady
* łyżka brązowego cukru

Składniki na polewę podgrzewamy w rondelku i wylewamy na upieczone ciasto. Następnie ciasto ląduje jeszcze na 10 min w piekarniku, żeby ścięła się polewa. Po 10 min wyciągamy i studzimy ciasto. Najlepsze było na drugi dzień po schłodzeniu w lodówce, kiedy ser się naprawdę ściął :) I efekt na talerzu:

Na koniec kilka radosnych informacji: sernik udaje się na serze z kostek, można go piec w naczyniu do zapiekanek oraz da się go zmiksować siłą woli. Poza tym ma pewnie milion kalorii, ale do cholery, niech się martwią ci, którzy nie mają w perspektywie utraty wagi w wyniku karmienia potomka ;P

Wspomnienie jedenaste

2011-03-09T09:49:00.000-08:00

Prababcia Marysia rozmawiała ze zwierzętami. Dosłownie i w przenośni. Mówiła do nich kiedy szła je karmić, mówiła do nich kiedy wieczorem zamykała kurnik i chlew. Jestem pewna, że było to porozumienie ponad gatunkami. Taką miała potrzebę serca i ducha, który w ciągu godzin ciężkiej pracy znajdował sobie godnych rozmówców, aby nie czuć samotności. Gdyby św. Franciszek z Asyżu mógł być kobietą, wyglądałby tak...

Historia Rudego jest prosta jak psi żywot. Przyplątał się pewnego lata nie wiadomo skąd. Wszystkie psy w domu babci pochodziły z włóczęgi, więc i ten odnalazł nas sam. A co znalazł? Jeden otwarty na oścież dom z małym gospodarstwem, jedną nigdy niezamykaną na noc bramę, jednego kudłatego psa bez budy (ale też bez łańcucha), trzy pokolenia wrażliwych na psią niedolę kobiet (moja prababcia Marysia, moja babcia Zdzisia i ja) oraz BARDZO niechętnego przygarnianiu jakichkolwiek nowych zwierząt wujka. Wujek Janek był nastawiony bojowo i płoszył psa wszelkimi znanymi sobie sposobami, a wiedzieć należy że dysponował naprawdę ciężkim orężem, ponieważ miał przydomowy warsztat samochodowo-spawalniczy. Po tygodniu bezustannych prób zniechęcenia do nas rudego kundla i jego ciągłych powrotach stwierdził "Ja nawet nie chcę słyszeć o kolejnym psie! Jak to jest w ogóle możliwe, że jak tylko jeden zdechnie, to zaraz przyłazi jakiś nowy? Od tygodnia próbuję tego rudego przepłoszyć! Dlaczego ten kundel ciągle wraca?!". Gdyby wujek Janek był mniej zapracowany, to może zauważyłby wtedy trzy niewinne wyrazy twarzy i aureole nad głowami trzech krzątających się po kuchni dziewczyn. Jedna z miną anioła wpatrywała się w zupę, druga - jak nigdy - wkładała całą duszę w zmywanie naczyń, a trzecia nagle przypomniała sobie, że musi sprawdzić czy nie ma jej w stodole. I tak zostawiłyśmy wujka z wieczną zagadką. A jej rozwiązanie było proste... zakochane w rudym kundlu karmiłyśmy go przez tydzień kiełbasą. Oczywiście każda z nas po kryjomu i niezależnie od reszty :D Jak się skończyła ta historia? Oczywiście Rudy został i stał się ukochanym psem prababci. To co widać na zdjęciu to prawdziwy ewenement, ten pies nigdy dla nikogo nie był tak czuły i spokojny... To był wulkan energii, który lizał po rękach tylko moją prababcię. Kiedy brała rower skakał ze szczęścia na wysokość jej głowy, towarzysząc jej w wycieczkach. Łapał w locie iskry spawarki wujka i warował całe dnie na miedzy, kiedy babcia pracowała w polu. Drugiego takiego duetu jak ten już nigdy, nigdy nie będzie...

Praca powstała w ramach wyzwania wspomnieniowego mojego i Michelle. Oto jej piękna praca.

Dotlenianie i testy bezpieczeństwa sprzętu treningowego

2011-03-05T12:45:00.000-08:00

Czyli bardzo pożyteczny tydzień u rodziców. Dotleniamy Indianę i wydajemy certyfikaty ISO na osprzęt treningowy. Tata musi mieć pewność, że syn będzie od najmłodszych lat w sposób właściwy rozwijał talenty sportowe dziedziczone po dziadku. Nie od wczoraj przecież wiadomo że zostanie tenisistą (to wiadomo od przedwczoraj ;). Ja nie mam nic przeciwko! Wojciech Fibak na przykład inwestuje obecnie w stare szlacheckie dworki. W to mi graj synuś!

Testy wypadły pomyślnie, jakby co ;) Słonik nie stracił siły nośnej!

Ala ma kota

2011-02-23T05:44:00.000-08:00

No więc historia jest prosta: Aga ma kota, kot ma na imię Eddie i cechuje go dobre wychowanie, duże uszy oraz piękne białe podkolanówki. Po Adze (czyli Słonecznikowej Fantazji) i jej mężu jesteśmy z moją kuzynką najbliżej spokrewnione z Edem. Mianowicie Marta go oswajała, a Ola karmiła w pierwszych dniach po odseparowaniu od mamy. Aha, no i nie możemy zapomnieć o zasługach Skoczka, który zapoznał Eda z zaletami korzystania z kociej toalety. Mój biedny szczurek, zawsze od czarnej roboty :D

A ponieważ Aga kocha Eddiego, to postanowiłam jej umilić codzienną rozłąkę i zmajstrować dla niej urodzinową podusię pod nadgarstek (sama używałam takiej w pracy, moja jest jakby z małego słonika ;] ). Co prawda poduszka została zinterpretowana jako "podusia dla kotka", ale może jeszcze jest szansa, że zostanie wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem opisanym na etykiecie ;) Wypchałam ją wkładem z własnej poduszki, bo zabrakło mi już pomysłów co by tam można było wepchnąć do środka (ale Aga, nie miej wyrzutów sumienia, za wysoką poduszkę kupiłam, kark mnie bolał, więc to będzie z korzyścią dla wszystkich).

Agu, sto lat z okazji urodzinek! Aby kot twój nie zorientował się, że struktura kredensu przypomina strukturę drzew z ogrodu, w którym spędzał dzieciństwo i aby kolejne urodziny miały miejsce za 3 lata ;)

Witamy nową mężatkę :)

2011-02-22T03:59:00.000-08:00

Chciałoby się lamentować niczym pani Solska w Koglu - Moglu: "ŁOJ... córciu, córciu już ty długo panienką nie będziesz, już Ci za mąż iść trzeba!!!". I szloch :D

Ale prawda jest taka, że płakać nie będziemy, bo się cieszymy i witamy w gronie szczęśliwych żon moją przyjaciółkę od lat... piętnastu (Jurek, dobrze liczę, bo aż się wierzyć nie chce!). A ponieważ znamy się już tyle lat i tyle razem przeżyłyśmy, to zaryzykuję stwierdzenie, że dobrze wiem, co było mojej Księżycowej Rysowniczce do szczęścia potrzebne i znam imię tego szczęścia. Tak więc układanka się ułożyła i słodko mi na sercu kiedy pomyślę o tej wielkiej radości i szczęściu osoby, która w blasku słońca składa przysięgę, w którą szczerze wierzy... Parafrazując Kazimierza Przerwę - Tetmajera: A kiedy będziesz jego żoną, umiłowaną, poślubioną, wówczas się ogród wam otworzy, ogród świetlisty pełen zorzy...

Jak widać na poniższym zdjęciu ostatni weekend w stanie wolnym napawał pannę młodą wielką radością:

W całym tym kobiecym gronie znalazło się również miejsce dla pierwiastka męskiego ;)

Zdjęcia z offu, a więc co się działo po powrocie z sesji do domu, zostawiamy dla siebie na wieczną i niekoniecznie jawną pamiątkę (chociaż jak bardzo można szaleć w 5 miesiącu ciąży, to każdy sobie wyobraża. No ale cóż, panna młoda takich ograniczeń nie miała ;) Junior! Lista wyrzeczeń ciążowych się wydłuża! Nie wiem jak się zrewanżujesz, ale przypilnujemy, żebyś to zrobił).

Kochana, ja osobiście życzę Ci miłości tak wielkiej jak w dniu ślubu :)

Ubranko dla Kindla

2011-02-17T22:42:00.000-08:00

Nowa zabawka Skoczka była zdecydowanie niekompletna. Co prawda używana jest głównie w łóżku i po nocach, ale z całą pewnością przyjdzie czas, że będzie również transportowana. Z tego właśnie powodu potrzebowała dobrego etui. Lidzia się spisała i mimo kilku tygodniu zastoju nie zapomniałyśmy obie jak się szyje. Bilans końcowy wygląda następująco: jedna złamana igła, 5 herbat, 2 kawy, jeden przypadkowo rozmontowany a następnie cudem złożony bębenek i jedno ubranko dla Kindla - voila!

Miś jest zamszowy, tło sztruksowe, a wnętrze wymoszczone szarym filcem. Oczywiście jest też podszewka i pseudo-skórzany (nie, lepiej brzmi eko-skóra,zdecydowanie lepiej... zapamiętać) pasek do zapinania. W sam raz na Walentynki, których konsekwentnie nie spędzamy w restauracji. Chociaż może to błąd, bo akurat w ten dzień jest jakaś szansa, że dostanie się coś świeżego. Obdarowanie mnie przez telewizję N programem "Kuchenne koszmary" z Gordonem Ramsayem nie zrobiło mi dobrze ;) Kto oglądał, wie o co chodzi.

A to mój warsztat. Zgrabny miś to połowa sukcesu. Odkąd okazało się, że w moim wnętrzu bryka mały królewicz a nie królewna, całkowicie przestawiłam się z wróżek na zwierzaki. I dobrze mi to robi na psychikę, bo ogrom różu jakim zalewane są dziewczynki jest ponad moje siły ;)

I na koniec dobra wiadomość dla wszystkich ludzi pracy - jest piątek!

Zmiana tła

2011-02-10T01:28:00.000-08:00

Wymuszona niestety. Uwielbiałam tło mojego bloga, ale serwis, który go udostępniał postanowił nie włączać go do oferty na nowym serwerze :( Dzisiaj zaczynam szukać czegoś nowego. Buhu...

Na pocieszenie mój mini bonzai storczyk zaczął kwitnąć po raz drugi. Byłam pewna, że ten maluch to tylko marketingowa ściema i po zgubieniu pierwszych kwiatów już nigdy nie zakwitnie. Myliłam się, jest obłędnie piękny.

Stoi koło storczyka rozmiarów naturalnych i to pierwszego (i jedynego) jakiego kupiłam. Zlitowałam się nad nim, bo prezentował jeno smętny kikut w dziale "wyprzedaż". Dzisiaj ugina się od kwiatów. Może jednak nie jestem aż tak beznadziejnym hodowcą. Albo orchidee są tak mało wymagające ;)

A to na pamiątkę:

Kingsajz dla każdego!

2011-02-08T06:31:00.000-08:00

To nie tak, że nic nie robię. Prawie nic nie robię ;) Poza spacerami, odpoczywaniem, gotowaniem i ogólnie pojętym dbaniem o siebie i Indianę. Kiedy tylko mam do dyspozycji więcej wolnego niż zmęczone wieczory, moja wyobraźnia robótkowa rusza pełną parą. Nareszcie czuję, że mi się CHCE. Właśnie przechodzimy z Mamusią Akacji drutofazę, więc wielkie porządkowanie szafy będzie musiało poczekać w kolejce (kolejka jest długa, i co chwilę na przód wpychają się jakieś złośliwe kolejkowe wyjadaczki typu manicure, scrapbooking, szycie...) Są ważniejsze sprawy, na przykład sweterki w misie.

Skoczek twierdzi, że mam niewielkie pojęcie o rozmiarach noworodka. No chyba, że to ma być sweterk na teraz - to w sam raz na półkilowego malucha! ;) Ponadto stwierdził, że po sweterku, a szczególnie łatach na łokciach, można bez wątpliwości stwierdzić, że miś wykładał na Politechnice. Ten styl podobno wciąż tam obowiązuje. Ja tam nie wiem, nie znam się, zarobiona jestem i do tego humanistka ;)

A tak na serio to sweterek dla pierwszego misia, którego robię dla mojego Indiego. Powinnam zacząć od zrobienia misia, a nie jego ubranka. No ale cóż, jak wspominałam - drutofaza. Potrafimy zrobić z mamą niezły hałas, kiedy siedzimy obok siebie z drutami. Tylko piłki ręcznej nie udało nam się jeszcze zagłuszyć regularnym stukaniem ;)

Dla zainteresowanych sztrykowaniem polecam ten sklep: e-dziewiarka.pl w którym kupiłam tę cudownie miękką dziecięcą włóczkę marki Debbie Bliss. Tak naprawdę z tej włóczki powstanie sweterek dla Indiany. Ale chciałam żeby miał misia ubranego tak samo jak on.

Dialogi z brzuchem. O jedzeniu.

2011-01-30T09:57:00.000-08:00

Komunikujemy się z małym Indianą Jonesem permanentnie. Ma mi dużo do powiedzenia...

I wszystko jasne! Co złego to nie ja, to Indiana! Ja tylko spełniam jego zachcianki ;)

A tak z innej beczki: dołuje mnie komunikat z serwera udostępniającego tła. Jak mi 1 lutego zniknie moje ukochane tło blogowe, to będę ryczeć.

Kocham Cię Życie (album dla mamy)

2011-01-23T12:51:00.000-08:00

To temat przewodni maminego albumu. Przekrojowo przez życie, aby w każdej sekundzie móc sobie przypomnieć, jak się jest szczęśliwym... Pomijamy wszystkie smutne chwile, zapominamy porażki i zmartwienia, pozostawiamy w pamięci i w albumie to co najlepsze. Co prawda Mamusia nie nazwałaby swoich kozaków noszonych w Zakopanem "tym co najlepsze". Kwestia ta podnoszona jest zawsze przy okazji pewnego zdjęcia, mimo iż wszyscy zgodnie uważamy, że nie odstawały, a nawet jeżeli, to nie był to problem ich kształtu, ale maminych chudych girek ;) No bo jak się ma 10 lat, to się nie ma łydek jak Jagna z Chłopów. Ponadto niedźwiedź śmierdział. Czy ktoś w ogóle zwracał uwagę na góry w tym Zakopanym?

Równie ciekawe było dla mnie to, że co kilka stron pojawiała się Francja. Od niej się zaczęło podróżowanie, do niej wracaliśmy jeszcze w tym roku. To ona nadawała poszczególnym etapom życia mamy pewien kontekst. Tam się kiedyś zaczynał dla niej ledwo osiągalny Świat, który dzisiaj jest po prostu w zasięgu ręki, jak bardzo drogi sercu, bo pełen sentymentu klejnot.

A takie oto są skutki tygodniowego siedzenia w domu (człowiek ma nagle czas i siłę na wycinanie kwiatków z materiału). Kilka wybranych stron (to nie tak, że mama przeskoczyła w kapsule czasu z 30tki na 40tkę w jedną noc ;) )jeszcze przed wypełnieniem:

I jeszcze coś z zupełnie innej beczki: Złotowłosej Migawce i Czekoladowej Prawniczce bardzo dziękuję za sobotę, a dokładnie za słowa "blogowego" wsparcia. Aż się chce pisać :)

Jesień w Nowym Tomyślu 2010

2011-01-16T08:48:00.000-08:00

Troszkę spóźniona, biorąc pod uwagę, że już zimę zdążyliśmy przeżyć. No ale na usprawiedliwienie własnej niesystematyczności - tyle się działo! ;) Ale jest, jest, moja jesień w mieście. Czyli Nowy Tomyśl na złoto. Każdy nowotomyślanin z pewnością rozpozna dąb koło PKO i park przy liceum. Było niemożliwie pięknie, tak się cieszę, że mam pamiątkę z tej niezwykłej pod każdym względem jesieni!

Naprawdę odnalazłam się w tuszach alkoholowych. Uwielbiam nieprzewidywalność wzoru i niesamowite oraz bardzo szybkie efekty. Nie lubię żmudnej pracy, nie dla mnie haftowanie gobelinów z jeleniami na rykowisku o wymiarach 3x4m. Szybkie efekty są ekscytujące, a takie właśnie możliwości dają tusze alkoholowe. Z drugiej strony, jeżeli coś pójdzie nie tak, trudno to naprawić. Ogólnie: alkoholowy żywioł :)

Jesień Misi pojawi się wkrótce na jej blogu. A tutaj dla pamięci: lato oraz wiosna.

Nasze arcyważne wspólne dzieło, czyli dziecko w połowie drogi...

2011-01-12T12:52:00.000-08:00

Więc jesteś? Prosto z uchylonej jeszcze chwili?

Sieć była jednooka, a ty przez to oko?

Nie mogę się nadziwić, namilczeć się temu.

Posłuchaj

Jak mi prędko bije twoje serce.

W. Szymborska

4 lata temu zapisałam fragment tego wiersza na odwrocie swojej fotografii, którą dostał mój Ukochany. A teraz dedykuję go naszemu synowi. Bo najwyższy czas zapisać w wirtualnym pamiętniku o tym, że będziemy rodzicami! Właśnie dostałam lekkiego kopniaczka malutką - ustawioną pod idealnym kątem do goleni - stópką. Jakie to uczucie? Jak rybka podskakująca w sieci, jak bąbelki oranżady, jak trzepot skrzydełek, jak radość.

Jaki on będzie, jacy my będziemy? Ten maleńki cud, z serduszkiem trzepoczącym jak ptaszek w klatce. Z malutkimi rączkami, których widok studiuje intensywnie na każdym podglądaniu (zwanym w niektórych kręgach badaniem USG). Na razie jest naszym pływakiem, zwanym Snorkim, który codziennie w godzinach wieczornych urządza w maminym brzuchu sesje pływackie...

Pół nocy wczoraj zastanawiałam się nad tym jak wychować syna na porządnego człowieka :) Lekko nie będzie, po prostu każę się zahibernować na czas jego okresu dojrzewania i poproszę, żeby mnie obudzono, kiedy już będzie odbierał Nagrodę Nobla. I będzie tak: "W pierwszych słowach chciałbym podziękować mojej mamie, która siedzi w pierwszym rzędzie. To dzięki tobie wyrosłem na mądrego i wrażliwego człowieka. Tato, pamiętam kiedy pierwszy raz opowiedziałeś mi o czarnych dziurach w kosmosie. To wtedy poczułem, że astronomia to moje powołanie. Dziękuję Wam, kochani rodzice". Słyszycie ten szloch na widowni? To ja płaczę ze wzruszenia ;) Albo będzie obrońcą przyrody, będzie mieszkał w Puszczy Białowieskiej po sąsiedzku z Wajrakiem i liczył 200-letnie dęby. A ja będę kolekcjonowała wszystkie jego publikacje i artykuły. W ramach gościnnych występów mogę się dla niego przywiązać nawet do jakiegoś drzewa. Autorytet matki musi zrobić wrażanie na TVN24! Do 30-tki uda mu się na pewno uratować populację morświna w Bałtyku. A może będzie stolarzem i renowatorem starych mebli! O tak, mamusia chętnie pomoże w tym biznesie. Wszyscy będą o nim mówić, że ma prawdziwy talent w rękach. A ja będę miała album ze zdjęciami jego najbardziej spektakularnych dokonań w dziedzinie renowacji. Jest jeszcze możliwość, że zostanie matematykiem, jako że tatuś już znalazł pozycję w Empiku pod tytułem "Jak wychować matematyka". Dzięki temu będzie mógł z powodzeniem utrzymywać rodzinę bazując na matematycznej ignorancji innych ludzi (uzasadnienie tatusia do zakupu książki). A może będzie stróżem prawa w służbie narodu? Mamy w genach te ciągoty. Urok osobisty odziedziczy po wujku Michale i mamusia się nie opędzi od adoratorek, wzrost na pewno będzie miał po dziadku Januszu. A w ogóle to będzie czysta mama i czysty tata (w zależności komu z rodziców trzeba będzie zrobić w danej chwili przyjemność). Kreska Gronowskich na czole jeszcze co prawda nie wyszła na USG, ale jestem pewna że ujawni się w pierwszym zgredkowym grymasie niezadowolenia, zaraz po wyjściu na świat. Jest szansa że nastąpi to w urodziny taty i za to trzymamy kciuki! I za te biedne morświny oczywiście. I za to trzepoczące serduszko, żeby dalej tak pięknie podskakiwało w postaci tych pięknych komór i pięknych przedsionków, które nasza wspaniała pani doktor pokazała nam wyraźnie na monitorze. A na koniec komunikat od naszego stałego domownika, który jest odrobinę przestraszony sytuacją, szczególnie od kiedy Karol straszy go odrobaczaniem i dezynfekcją klatki:

Podpisano,

szczęśliwa przyszła mama pierworodnego syna :)

Wspomnienie przedostatnie

2011-01-09T11:29:00.000-08:00

Chciałabym wiedzieć, czego sobie wtedy życzyłam... I nie, nie pamiętam pierwszych urodzin, ale na swoje szczęście pamiętam bardzo dużo z pierwszych lat życia. Wspomnienie na odwrocie karnetu.

To moja odpowiedź na wyzwanie wspomnieniowe, które stworzyłyśmy z Misią. Tutaj jest jej wspomnienie z Krakowa (było wesoło mimo moich obolałych ósemek, a szczególnie zabawne było kiedy Misia biegała w sandałach, a ja w czapce i rękawiczkach). Raz jeszcze wykorzystałam papier American Crafts "Heart Wave", gdyż jest piękny i go uwielbiam.

***

A jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, to kolejny post w moim wirtualnym pamiętniku będzie bardzo życiowy i bardzo wesoły. Bo twórczość moja i męża jest zakrojona na bardzo szeroką skalę ;)

Słodka zakładka do książki kucharskiej

2011-01-06T04:43:00.000-08:00

Każda książka, jak również każdy właściciel książki, zasługują na zindywidualizowane zakładki do swoich książek. Taką mam teorię. Druga sprawa jest taka, że nie ma nic bardziej przyjemnego od robienia zakładek. To chyba najbardziej pożyteczny craftowy wytwór, a ja jestem niestety obrzydliwie praktyczna w kwestii rękodzieła.

Tak więc dla Księżycowej Rysowniczki, wraz z książką kucharską Nigelli, dla zachęty do gotowania i studiowania książki... I oby studiowanie książek kucharskich relaksowało Cię tak jak mnie kochana! :)

Z tyłu jest miejsce na wpisanie sobie stron z ulubionymi przepisami lub jakichkolwiek innych notatek. A u góry mała zawieszka na poprawienie apetytu.

Papier "lodowy", który wykorzystałam jest po prostu przepiękny i pochodzi z kolekcji American Crafts "Heart Wave".

Truskawkowe mascarpone

2011-01-02T07:45:00.000-08:00

Ponieważ będę potrzebowała czasu, żeby nadrobić rzeczy, które muszę zrobić na dzisiaj (a skoro siedzę na kanapie, to najprawdopodobniej nie będą zrobione dzisiaj :] Misia, wspomnienie obiecuję w przyszłym tygodniu), to najpierw dla pamięci wrzucę to, co zrobiłam na przestrzeni ostatnich dni lub tygodni. Najbardziej aktualny jest ten deser, który zrobiłam na Sylwestra (a propos, było przemiło! :)). Jest on hołdem dla mojej niepohamowanej ochoty na truskawki, które nigdy przecież nie były moimi ulubionymi owocami. A od pewnego czasu jem lody truskawkowe, dżemy truskawkowe i myśl o truskawkach napawa mnie radością. Dlatego właśnie wymyśliłam ten deser. Myślę, że jest godny polecenia. No chyba, że wszyscy, którzy go próbowali chcieli po prostu być mili ;) Moja opinia nie jest obiektywna - mnie obecnie wszystko obłędnie smakuje!

Co będzie potrzebne na porcję dla ok. 6-8 osób czyli pucharek o średnicy 20 cm?

- 750 g serka mascarpone;

- opakowanie mrożonych truskawek;

- słoik dobrej konfitury z truskawek;

- 2 laski wanilii;

- opakowanie ciasteczek Digestive;

- cytryna;

- brązowy cukier;

- kubeczek jogurtu naturalnego;

- likier w ulubionym smaku;

Sos truskawkowy

Mrożone truskawki rozmroziłam w garnku na wolniutkim ogniu (nie smażyłam, po prostu rozmrażałam w przyśpieszonym tempie, a tak w ogóle to nie posiadam ognia, a płytę elektryczną, którą ustawiłam na najmniejsze grzanie) i kiedy były miękkie zmiksowałam na jednolitą masę. Podkręciłam płytę, aby się podgrzały. Następnie do gorącego sosu ze zmiksowanych truskawek dodałam słoik konfitury truskawkowej. Podgrzewałam razem jednocześnie mieszając, do momentu gdy wszystkie składniki idealnie się połączyły w cudowny truskawkowy sos. Nie doprowadzałam sosu do wrzenia, podgrzewałam wszystko tylko po to, aby ładnie się połączyło. Dzięki konfiturze sos powinien być odpowiednio słodki, ale zawsze lepiej spróbować, a następnie w razie konieczności dodać brązowego cukru. Zdjęłam sos z ognia i zostawiłam do ostygnięcia.

Masa serowa

Serek, który kupiłam był w 3 opakowaniach po 250 gr. Najpierw zajęłam się warstwą waniliowo-cytrynową. Jedno opakowanie serka wyłożyłam do miski, a następnie dodałam do niego ok. 3 łyżek brązowego cukru, sok z połowy cytryny oraz miąższ z dwóch lasek wanilii. Zmiksowałam wszystko razem. Aby rozrzedzić gęsty serek dodałam również do niego kubeczek jogurtu naturalnego i zmiksowałam całość. Co do cukru - uważam, że lepiej dodawać go stopniowo próbując za każdym razem czy masa jest dla nas odpowiednia. Ja boję się przesłodzonych deserów, ale jeżeli stwierdzam że jest mało słodkie to bez wahania dosypuję cukru. Masę cytrynowo-waniliową wstawiłam do lodówki, aby czekała na swoją kolej.

Następnie do miski wyłożyłam 2 pozostałe opakowania mascarpone (500 g) i stopniowo dolewałam wystudzonego sosu truskawkowego (ok. połowy sosu, który przygotowałam). Druga połowa sosu była mi potrzebna do wykończenia deseru (polania wewnątrz oraz polania na wierzchu). Sos dodawałam więc do masy stopniowo, aby kontrolować jej konsystencję - masa serowa nie może być zbyt płynna.

Najfajniejsza część, czyli składanie wszystkiego do kupy :)

Serek truskawkowy podzieliłam w misce na dwie połowy. Pierwszą połowę wyłożyłam do pucharka i wyrównałam. Ciasteczka Digestive moczyłam sekundę w ulubionym likierze czekoladowym i układałam je na warstwie serka truskawkowego starając się, aby pokryły całą powierzchnię. To wymaga momentami pokruszenia ciastek na mniejsze cząstki. Na ciastka wyłożyłam całość serka waniliowo-cytrynowego i wyrównałam. Następnie ułożyłam drugą warstwę ciastek i polałam je niewielką ilością sosu truskawkowego (aby wypełnił szczeliny między ciastkami). Na ciastka wyłożyłam pozostałą część serka truskawkowego i wyrównałam do brzegów pucharka. Polałam całość resztą sosu truskawkowego. Voila!

Deser włożyłam lodówki na kilka godzin (myślę, że min.to byłaby 1 godzina).

Gdybym miała jakiekolwiek kieliszki w komplecie większym niż 4 szt, to spróbowałabym zrobić to w kieliszkach. Mam nadzieję, że będę jeszcze miała w przyszłości okazję zrobić ten deser. Mam słabość do wszystkich rodzajów białego sera :) Przygotowanie tego deseru naprawdę nie jest trudne (czemu mógłby zaprzeczać mój przydługawy opis). Każdy sobie poradzi, polecam!

Aktualizacja z 30 stycznia: z braku wanilii postanowiłam zrobić jasną warstwę po prostu cytrynową (sok z połowy cytryny na 250gr serka + czubata łyżeczka brązowego cukru) i było chyba jeszcze lepsze, bo bardziej kontrastowe.

Boże Narodzenie 2010 czyli duże i małe radości

2010-12-28T07:36:00.000-08:00

Świąteczny klimat zawdzięczamy literce M jak Manualne Możliwości Mamusi. To ona tak pięknie udekorowała stół, że wszystkim zachciało się jeść. Wigilia przebiegła w uroczym klimacie. Jednak trwała za krótko, minęła za szybko i zdecydowanie za dużo w ten wieczór przytrafiło się dyżurów w służbie narodu (ale czy naród to docenił?). W przyszłym roku dłużej poproszę :)

Ponieważ zwierzęta odgrywają bardzo ważną rolę w czasie Bożego Narodzenia, nasze zwierzę świętowało razem z nami. Niestety mysz nasza postanowiła i tym razem nie przemówić ludzkim głosem. A szkoda, bo planowałam poważną rozmowę na temat nocnego korzystania z karuzeli. Mimo tych drobnych niedogodności, jakie nam funduje, na wymarzony prezent zasłużyła. Oto prezent w powiększeniu (a tak na marginesie -cóż za ciekawy przyrząd znalazłam w trakcie robienia porządków).

A tu Sherman na tropie...

Bingo! Jest mój, cały mój, piękny orzeszek!

Wąsiki z bliska.

Muszę również koniecznie wspomnieć o Niej. Poznała nas ze sobą latem Malowana Fakturka. Ja zakochałam się od pierwszego wejrzenia. Zupełnie nie zauważyłam jak duże wrażanie wywarła Ona na Skoczku. Byłam tak zaabsorbowana podziwianiem jej zgrabnej sylwetki, cudownie harmonijnych kształtów i całej wręcz uroczej aparycji, że nie zauważyłam, iż Skoczek również jest pod jej urokiem. Kto by pomyślał, że tak jak ja rozważał możliwość wspólnego mieszkania, wspólnego życia z Nią. A potem okazało się, że cechuje ją nie tylko miła dla oka i urzekająca phisis, ale że jej umiejętności są naprawdę imponujące biorąc pod uwagę skromne gabaryty. I tak oto kilka miesięcy później znalazłam ją pod choinką. Oto Ona, Lidia:

Mam tylko taki mały problem. Od Gwiazdki nasz domowy krawiecki monopolista jest na permanentnym fochu. Dzisiaj spakował swój tobołek i oświadczył, że się wyprowadza. Nie będzie dzielił przestrzeni życiowej oraz uczuć właścicielki z jakąś nową przybłędą. No panie Bosh, po tej akcji chyba nie spodziewał się pan, że moje uczucia będą trwały wiecznie...

Moje uczucia krawieckie ulokowałam tym razem w kimś dużo bardziej godnym zaufania. Lidia i ja rozpoczynamy przygodę od uszycia wspólnie nowych firan, a potem to już kto wie, co będzie jak się rozkręcimy. Mimo pewnych podstaw, które posiadam, to jednak skromna ze mnie dziewczyna, więc na jakiś kurs krawiecki na pewno się zapiszę. Chociaż muszę przyznać, że wierzę w moje powołanie do szycia, bo z igłą jestem zaprzyjaźniona od najmłodszych lat (w odróżnienia od szydełka), a i Babunia była samoukiem. Więc na pewno wspólnie damy radę, co może potwierdzić moja pierwsza maszyna do szycia ubranek dla lalek ś.p. Gabriela (wiedziałam, że nie należało zdradzać maszyn o kobiecych imionach!). Niechaj me igły się nie łamią, a materiał się nie pruje. Do boju ;)

ps. Oddam w dobre ręce (chociaż w sumie ręce umiarkowanie dobre będą też dobre, a w zasadzie w każde ręce oddam) wspaniały twór maszynopodobny. Posiada niesamowite kompaktowe kształty, zmieści się nawet do walizki, jeżeli nie będziesz potrafiła się z nim rozstać i postanowisz wziąć go na wakacje! Pozbawiony jest tych wszystkich komplikujących życie bajerów typu "ścieg zygzakowy". Ktoś w końcu pomyślał, o tym, że są ludzie, którzy porostu chcą szyć prosto, a nie wydziwiać. No właśnie... szycie. Ta maszyna ma swoją własną osobowość, nie jest jedną z tych maszyn bez charakteru i osobowości, które szyją jak im każesz. Twój nowy Bosh czasami może nie mieć ochoty na szycie. Dlatego też gwarancji rozruchowej nie udzielam. Udzielam za to błogosławieństwa osobie o anielskiej cierpliwości lub wrażliwej na krzywdę odrzuconych maszyn duszy, która będzie chciała ją przygarnąć. Oferty przyjmuję w każdej formie. Wysyłam na swój własny koszt. Jedyne co mogę o niej powiedzieć pozytywnego: dziaa ( że tak sobie pozwolę zaciągnąć). A jak działa, to już jest zupełnie inna historia ;)

Klimat świąteczny...

2010-12-19T09:55:00.000-08:00

...sprawiła tabliczka od Mamusi Akacji, lalunia od Michelle, lampki gwiazdki, wieniec na szafie, dużo świec i...

... no wiadomo, prezenty! Uwielbiam je kupować (klucz do sukcesu i zdrowia psychicznego: internet!), pakować, dawać i patrzeć jak się wszyscy cieszą. Co prawda mamuśka co roku w okolicach listopada wygłasza to samo krótkie expose: "W tym roku nie szalejemy z prezentami!", po czym w szalonym natchnieniu rzuca się na główkę w wir polowania i gromadzenia tychże. Więc ten komunikat należy odczytywać jako świąteczny folklor, rzecz tak ważną w okolicach okołobożonarodzeniowych jak "Last Christmas" Georga Micheala. Człowiek słuchać tego nie chce, ale jakby w radiu nie puścili, to w nasze serca wdałby się pewien niepokój. Tak samo jest właśnie z komunikatem mamy. Więc się nie przejmujemy, bo prezenty kochamy :) Tutaj moje łupy sfotografowane zaraz po spakowaniu oczekujące transportu pod choinkę.

A to jeden z prezentów, a raczej opakowanie do niego. Nie zdradzę dla kogo oczywiście, ale jak można się domyślić, prezent zmieścił się do środka :) Do zrobienia kartki wykorzystałam stempel królika z Alicji w Krainie Czarów zakupiony w Londynie. Jest piękny, it's beautiful! ;) Anglicy to się znają na Alicji. Żałuję, że nie kupiłam całego kompletu, ale cóż... ceny w funtach potrafią powalić na kolana. A jak kiedyś będę miała maszynę do szycia, to i ścieg będzie prosty!

Miłego oczekiwania :)

Jadalnia

2010-12-10T18:00:00.000-08:00

Nie, nie posiadam takich luksusów ;) No to chociaż tabliczkę sobie sprawiłam. W pobliżu stołu kuchennego, który kącikiem jadalnym jest co dzień, więc uznajmy luźno, że się zgadza. Staroć to oczywiście starannie wyszukany. A w dzbanie hortensje od Mamusi Akacji i ususzone słoneczniki.

Moja miłość do emalii i porcelanowych gadżetów jest naprawdę niezmierzona. A kuchnia to moje oczko w głowie. Tak się cieszę, że nie jest zamknięta i mogę ją oglądać z kanapy w dużym pokoju. To jakieś zboczenie :D

Skoczkowi dziękujemy za to, że się po 3 tygodniach proszenia zlitował nad tabliczką i w końcu mi ją zawiesił. Muszę się nauczyć korzystania z wiertarki. Chociaż z drugiej strony... może jednak lepiej, żebym nie wiedziała jak z niej korzystać ;)

Zima zaczęła się 1 grudnia

2010-12-07T16:00:00.000-08:00

I prawie nam balkon urwała :D

Pozdrowienia ze strefy klimatu umiarkowanego dotkniętego efektem cieplarnianym ;)

Wspomnienie dziewiąte

2010-12-05T08:07:00.000-08:00

O prababci i o pracy (niedzielne popołudnie, a ja już myślami jestem przy poniedziałku ;)). Ale nie, nie o takiej pracy, do której się przychodzi na 8:00 i wychodzi o 16:00, a resztę dnia spędza się w ciepłym domku. Nie o takiej pracy, którą wydaje nam się że wykonujemy w domu. Załadowując i rozładowując zmywarkę, wieszając pranie, albo nawet czasami je prasując. Będzie o takiej pracy, którą skromnie pracą się nawet nie nazywało. To było po prostu życie mojej prababci. Każdego dnia każdej pory roku - pobudka o 6:00. Zwierzęta gospodarskie nie znają pojęcia "weekend". Zresztą moja prababcia też go nie znała, więc było im wszystkim lżej. Toaleta? Jest na dworze, o ile na pewno chcę to nazwać toaletą... Jest też temperatura -20 stopni i trzeba sobie do tej toalety wykopać tunel. No trudno, trzeba po prostu. A kiedy wstaje się rano w styczniu to w domu jest naprawdę zimno... mały piecyk wygasł przez noc, na pierzynie szron. Malutkie okienka wpuszczają do środka zimno. Trzeba napalić pod kuchnią. Miejmy nadzieję, że z poprzedniego dnia pozostało trochę drewna i węgla, bo inaczej trzeba będzie iść do szopy. Zanim człowiek napił się herbaty, musiał wykonać sto czynności. A potem ta praca, a raczej życie. Oprzątnąć zwierzęta, zadbać o dom, przygotować obiad, zrobić pranie (do dyspozycji tylko "frania"). Do końca lat '80 nosiło się wodę ze studni... sąsiada. W naszej studni nie było wody odkąd sięgam pamięcią. I tak moja prababcia przepracowała swoje życie i nigdy nie wypowiedziała słowa skargi.
Stare dzieje opisałam wyżej. Ale to wszystko zapamiętałam lub znam z opowieści i będę opowiadać moim dzieciom, bo mimo że sama całe życie spędziłam w bloku z centralnym ogrzewaniem, to nie zapomnę... Latem było łatwiej i ciężej zarazem. Z jednej strony łatwiejsze i piękniejsze dni. Z drugiej żniwa, ogrom pracy. A ja byłam tylko dzieckiem na wakacjach. A moja babcia była aniołem.

Dzisiaj 15-latki rozpuszczone do granic możliwości obrażają się, jeżeli nie pozwoli im się iść do centrum handlowego powłóczyć się do 21:00. Moja prababcia w wieku 15 lat dźwigała worki ze zbożem. Czasami jak widzę te nastolatki w marketach, to myślę o babci i chętnie bym tym wymalowanym pannicom wrzuciła na plecy kilka kilogramów w ramach prostowania kręgosłupa moralnego ;)

Dopiero na zdjęciu zauważyłam, że zapomniałam dodać kilku ogonków i kreseczek do mojej niepolskiej czcionki. Poprawię, poprawię. Przyznaję też, że poezję czytam, a najpiękniejsze fragmenty zapisuję, aby móc je cytować. Nic lepiej nie oddaje tego, co czasami się czuje i co chciałoby się wypowiedzieć. Nie będę udawała poetki, wolę wiersze zapamiętywać. Jak Malowana Fakturka :) A to piękny fragment wiersza Jana Twardowskiego, jakby do babci skierowany, bo te dni jej - podobne do siebie jak krople czystej wody - wydawały się nieskończone. Chyba miałam nadzieję, że będą nieskończone.

Pachnie ze wsi kwitnącym jaśminem

Złote zboże wśród pola się śni

Kto cię zbudził, kim jesteś, gdzie płyniesz

W nieskończoność wieczorów i dni

A to wnętrze karneciku, w którym znajdzie się konkretne wspomnienie, jedno z setek jakie pielęgnuję w pamięci. Jest wzruszające, będzie tylko dla mnie.

Tu jest listopadowe wspomnienie Michelle na nasze wspólne wyzwanie. A na koniec jeszcze oryginał zdjęcia, które wykorzystałam. Na pamiątkę i żeby nie zaginęło. Ciekawostką jest to, że zostało ono zrobione w czasach, kiedy w Polsce używało się najwyżej Zenitów i czarno-białych klisz. Zdjęcie wykonane zostało pod koniec lat '70 przez kuzyna z Francji (jakże egzotyczna musiała to być podróż...).

Babcia Marysia z sąsiadką koło bramy do naszego domu (którego już nie ma, tak jak nie ma tego płotu drewnianego, tej stodoły w tle, mojej prababci...).

Materiały: papiery 7gypsies, "oliwkowy debiut" od eight, i po raz pierwszy użyłam wyszukanego w Londynie stempla z tekstem a'la stara encyklopedia. Jest boski :) Reszta to pełen odzysk.

Waniliowa ryba

2010-11-30T02:23:00.000-08:00

Przepis pochodzi z książki kucharskiej Pascala Brodnickiego "Po prostu gotuj". Jest na tyle fajny i prosty, że warty rozpropagowania. Książkę otrzymał w prezencie mój brat zdradzający wiele talentów (głównie zręcznościowo-manualne i czasożerne), a w tym talenty kulinarne. Ale żeby nie dawać mu kota w worku, kilka przepisów wypróbowałam :] Mam nadzieję, że Michała ta książka również inspiruje. Ta rybka jest naprawdę pyszna, soczysta i bardzo aromatyczna.

Oto prosty przepis. Potrzebne nam są:

- 2-4 filety rybne (ale mogą również być to całe ryby, np. pstrągi, wszystko wg uznania, byle były to ryby o ładnym, miękkim mięsie. Nie polecam mintaja mrożonego w bryle lodu)

- kilka listków masła

- 1-2 laski wanilii (znowu zależy od liczby i wielkości filetów)

- pomarańcza (jedna powinna wystarczyć, ale jeżeli robimy dużo ryby, to może być więcej).

Masło wyciągamy z lodówki, aby było w miarę miękkie. Potrzebny nam będzie 1 średni listek masła na 1 filet, a więc odmierzamy odpowiednią ilość. Laski wanilii rozkrawamy, a następnie czarny miąższ wanilii wyskrobujemy ze środka i mieszamy z masłem. Masełko waniliowe gotowe. Następnie filetujemy pomarańczę, ponieważ musimy mieć ją bez skórki ( w skrócie: obieramy pomarańczę jak jabłko, tak aby pozbawić ją zarówno zewnętrznej skóry, jak również białej skórki. Kiedy już trzymamy w rękach ociekającą sokiem "samą pomarańczę", wówczas wykrawamy fileciki spomiędzy białych błonek. Najtrudniejsze w tej czynności jest dla mnie zdobycie ostrego noża :D)

Filety solimy i pieprzymy, a następnie układamy na folii aluminiowej, z której będziemy robić za chwilę szczelne kieszonki. Na filet kładziemy listek masła waniliowego oraz 2-3 fileciki pomarańczy (ilość pomarańczy wg uznania). Możemy też dorzucić opróżnione laski wanilii - dodadzą aromatu. Ryby zawijamy w szczelne kieszonki i wkładamy do piekarnika rozgrzanego do ok 190 st. Pieczemy tak długo, aż kieszonki zaczną puchnąć od ilości pary z środku. Wtedy ryby powinny być gotowe. Rybka jest najpyszniejsza z jaśminowym ryżem "pachnącym" (wierzycie czy nie, ale to nazwa jednego z moich ulubionych typów ryżu) lub ryżem basmanti (wymaga to trochę zachodu, ale w innym sklepie niż Kuchnie Świata ryżu nie kupujemy). Jedzenie tego z ryżem z foliowych worków to dyshonor dla rybki ;)

Gramofon

2010-11-24T18:00:00.000-08:00

Kocham rzeczy, które kochałam w dzieciństwie. Może poza bieganiem po mrozie. A w dzieciństwie uwielbiałam bajki z płyt winylowych. A więc w miesiącu z tzw. "luźną kasą" dokonaliśmy tego wiekopomnego zakupu. W zasadzie dokonujemy bardzo wielu zakupów przedmiotów, które kiedyś posiadaliśmy i które zostały porzucone na zatracenie lata temu. Żebym ja wtedy miała zdolność przewidywania i potrafiła oszacować ile wydam na rzeczy, które kiedyś po prostu mieliśmy... Ale nie zagłębiajmy się w ten temat, bo się smutno zrobi. W każdym razie gramofon już jest, a kolekcja bajek powoli się odbudowuje. Kwiatki z Kwiateczkowa były moim pierwszym zakupem, bo słuchałam tej bajki namiętnie w dzieciństwie (ale powiedzmy sobie szczerze, znalezienie tej płyty nie było wyczynem, bo analiza rynku wykazała, że ta bajka miała chyba największy nakład w tamtych czasach). Jadłam przy tym Visolvit prosto z tytki* :D Dzisiaj powiedzmy, że potrafię się powstrzymać. Oprócz tego nabyłam też cudowną kompilację piosenek paryskich (wydanie podwójne ze starą mapą Paryża i jedyne oryginalne płyty Philipsa w kolekcji!) i Hankę Ordonównę, o którą musiałam strasznie walczyć na aukcji. Ne me quitte pas rozbrzmiewa co kilka dni w całym mieszkaniu w czasie gotowania. Ach triste, triste... cud, że przy takim akompaniamencie nie przesalam zup (łzami swojemi co najwyżej, gdyż na szczęście nie pocę się jak Jacques Brel w tym teledysku). Skoczek po cichu przemyca jakieś swoje dziwactwa i kolekcja wzbogaciła się np. o brit-pop sprzed 30 lat. No i chwała teściowej, bo jako rasowy chomik i posiadaczka dużego mieszkania z zakamarkami, nie wyrzuciła wszystkich swoich płyt. No i proszę, stałam się posiadaczką nieużywanej płyty Ewy Demarczyk z lat 70'! I coś dla obojga: dużo polskiego rocka z lat 70' i 80'. Tak więc dla każdego coś miłego :)

PS. Oczywiście, żeby równowaga w przyrodzie została zachowana, to kiedy pojawił się gramofon jako zwieńczenie naszego pięknego starego Technicsa, to zepsuł się odtwarzacz CD. Jak w życiu ;)

PS.2 Kwiatki (nie z Kawiateczkowa) dostałam bez okazji. Nie, nie od męża, bez jaj ;P Od teściowej, która cały czas podejrzewana jest o romans z kwiaciarzem. Na razie zaprzecza, ale będziemy cisnąć!

* świadome użycie dialektu (info dla wrażliwych językowo ;) )

Wspomnienie jagodowe

2010-11-21T11:10:00.000-08:00

A było to tak... żeby nie bać się trzasku gałęzi, żeby nie słyszeć szeptów w paprociach, żeby nie widzieć Skradającego się za każdym drzewem, babcie moje znalazły sobie towarzysza wycieczek po lesie. Babcia Zdzisia zabierała 4-letnią Akację na grzyby, a babcia Stasia zabierała 6-letnią Akację na jagody. Moje zadanie nie było ambitne - miałam być i być dzieckiem. Dzięki temu nic złego nie czaiło się w głuszy. Nic tak nie odstrasza skrytobójców i dzikich zwierząt, jak siedząca w jagodzinach i podśpiewująca dziewczynka w wieku przedszkolnym. Wypady uznaję jednak za cenne, bo dodatkowo dostawałam lekcję orientacji w terenie. Babcia Stasia robiła bowiem taki numer, że okręcała mnie kilka razy dookoła własnej osi, nakazując uprzednio zamknięcie oczu. Kiedy przestawałam się kręcić, pytała "Którędy do domu?". Jam to, nie chwaląc się, wiedziała ;) A dzisiaj, no cóż, najchętniej w lesie bym zamieszkała. No i co mi zrobiłyście, kochane babcie? Jak ja mam teraz żyć w (niechaj słowo to będzie przeklęte) dużym mieście?! Ja chcę mieszkać tam, gdzie do lasu są dwa kroki. I będę, przyrzekam to sobie i Niebiańskiemu.

Do wspomnienia się naprawdę przyłożyłam. Krzaczki czarnej borówki zebraliśmy z Niebiańskim na spacerze po Glińskich Górach. Co prawda mąż poczynił pewien zamach na ich suszenie. Bo zawsze do łóżka musi wziąć tę książkę, w której ja suszę roślinki. To jakiś radar na suszki, czy co? No i potem zbieram z prześcieradła Bardzo-Ważne (Nie,Nie możesz wyrzucić przez balkon!)-Piękne-(Tak, Piękne!Nie znasz się ) roślinki!!!. No dobra, w sumie nie ja zbierałam z prześcieradła, tylko ten który je wysypał. A miesiąc później odwieczne pytanie "Do której książki wsadziłeś jagodziny?" Ta męka na twarzy... nie do odtworzenia za pomocą klawiatury :D

A co do wspomnienia, to wybacz Michelle opóźnienie (na Twój wpis warto było poczekać). Ale czuję się rozgrzeszona w sumie, ponieważ obie w listopadzie luźno podeszłyśmy do naszych terminów. No i na koniec muszę jeszcze napisać, że bardzo mnie uszczęśliwił ten wpis, bo po pierwsze czuję, że udało mi się w tej pracy osiągnąć atmosferę, która spowija to wspomnienie. A po drugie kocham to zdjęcie babci, bo na jego podstawie młodzi studenci medycyny mogliby się uczyć przedmiotu o nazwie genetyka. Gdyby babci zakryć włosy i sukienkę, to na zdjęciu pojawia się kto? Zagadka najwyższego stopnia trudności, szczególnie dla wszystkich, którzy znają moich rodziców ;)

Szafa staruszka zasługuje na post

2010-11-08T18:00:00.000-08:00

Bo jest moją wymarzoną, bo jest moją wyszukaną, wyczekaną, wywalczoną. Bo marzyłam o niej od czasu kiedy skończyłam jakieś 13 lat i pierwszy raz odwiedziłam moją przyjaciółkę Księżycową Czarodziejkę w jej domu. Okazało się że tata Czarodziejki, również Rak w zodiaku, posiada cechę, która u mnie dopiero kiełkowała - miłość do antycznych mebli i starych przedmiotów. Tak więc podziwiałam antyki w tym domu przy każdej wizycie, a było co podziwiać, bo z upływem lat przybywało ich coraz więcej. Aż pewnego roku zasłużyły na wyeksponowanie w pięknym saloniku na parterze. Do dzisiaj wszystkie te meble w duchu podziwiam :)

Witaj w moim domu...

Kiedy kupiliśmy mieszkanie i zobaczyłam tą idealną wnękę pod szafę na wymiar z przesuwnymi drzwiami, już wiedziałam - żadna szafa na wymiar tu nigdy nie stanie. A na pewno nie dopóki ja tu będę mieszkała. Tu będzie SZAFA. No i się rozpoczęła faza polowania. Wszystkie znane mi sklepy z antykami zaliczyłam w pierwszej kolejności i nie znalazłam nic. A chciałam wyjść poza swoje przyzwyczajenia i choć raz kupić coś "poza Allegro". No i nie da się! ;) Przeprosiłam się więc szybko z opcją subskrypcji. Aukcje z szafami spływały więc codziennie na moją skrzynkę ( z szafami? z szafami, półkami, stołami, krzesłami, ławami, komodami - jestem uzależniona od oglądania nowości w kategorii do dzisiaj! Aktualnie znowu poluję ;) Czasami jednak wejście na aukcję o 8:00 rano okazywało się spóźnione... Jeżeli meble były w opcji KT i w atrakcyjnej cenie, znikały jak świeże bułeczki. Ale pewnego dnia pojawiła się Ona i kilka minut później już była moja. Kliknięcie opcji Kup Teraz było naprawdę ekscytujące! Cieszyłam się ogromnie i na następne 2 dni przemieniłam się w jedno wielkie oczekiwanie. Szafę przywiózł nam jej renowator we własnej osobie. Pomógł ją wnieść, złożyć i pobłogosławić na dalszą drogę z nowymi właścicielami. Na początku stała w jasnej wnęce, która wymagała szerszej koncepcji...

Koncepcja pojawiła się wkrótce po obejrzeniu 6 katalogów z tapetami. W międzyczasie odrzuciłam 2 puszki jasnoniebieskiej i turkusowej farby, bo takie pomysły też miałam. Dzisiaj wydają mi się kosmiczne, a farba trafiła do małego pokoju i ma się tam świetnie. Tak naprawdę wnękę wytapetowałam osobiście, ale niech będzie, że Skoczek również ma jakieś zasługi ;)

No i tak wygląda moja ślicznotka. Wiek: 118 lat. W czasie swojego długiego żywota utraciła lustro w środkowych drzwiach, a ja do dziś nie mogę się zdecydować, czy je tam wstawić. Niestety lepszych zdjęć jej się nie da zrobić, bo po prostu nie mogę się wystarczająco oddalić, żeby objąć całość. Może w jakiś słoneczny dzień uda się zrobić jakieś zdjęcie całego przedpokoju (w taki dzień jak dziś jest tu po prostu za ciemno, a sztuczne światło zakłamuje kolory). Oby kołatek trzymał się od ciebie z daleka staruszko, a wnętrze twoje niezmiennie pachniało drewnem!

Późna jesień, piękna jesień

2010-11-06T02:11:00.000-07:00

Długo nic nie pisałam. Nie dlatego, że nie było o czym - wręcz przeciwnie, działo się tyle, że siadanie przed komputerem było ostatnie na liście "to do". Gdybym miała to wszystko opisać, musiałabym najpierw załatwić sobie profilaktyczne opatrunki na palce, żeby mi nie odpadły od uderzania w klawiaturę. Ale może nadrobię to w przyszłości. Może na pewno :) Poza tym szkoda marnować czas przed komputerem, kiedy na dworze jest tak pięknie*. Weekend Święta Zmarłych spędziliśmy relaksując się u rodziców. Pogoda była po prostu wymarzona!

Parki w Nowym Tomyślu

* aktualizacja meteorologiczna: BYŁO pięknie, było - czas przeszły. Obecnie leje, jest ciemno i zimno. Ale dzięki temu można bezkarnie wgramolić się do łóżka o 21 ;)

I na koniec coś pozytywnego: dwudniowa migrena przeszła i rozpoczynam sezon craftowy, bo mam kilka zaległych projektów do wykonania. No a przedwczoraj doszedł do mnie magiczny przedmiot zwany trymerem, na który zawsze było mi żal pieniędzy, a bez którego męczyłam się od dawna. A więc jest i będzie używany jeszcze dziś! Do boju :)

Miś dla małego królika

2010-10-16T10:44:00.000-07:00

Olusiowi z okazji Chrzcin :)

Do końca nie byłam pewna, czy kolory przeze mnie wybrane stworzą harmonijne cieniowanie i nie są zbyt kontrastowe. W oryginale miś był bardziej w kolorach miodowych. Ale ostatecznie uznałam, że cała rodzinka gustuje w brązach, więc jestem zadowolona :) Nic tak nie relaksuje jak haft krzyżykowy! A wzór z mojego ulubionego magazynu "The world of cross stitching".

Introducing: koty!

2010-10-10T12:13:00.000-07:00

Hmmm, co by tu mądrego napisać... może po prostu: mamy koty. Nie jednego, dwa. Nie wiem do końca jak to się stało, miał być jeden. Ale jakoś tak od miauknięcia do miauknięcia - wyszły nam dwa. Jak w "12 pracach Asterixa" : Nie należy rozdzielać rodziny.

No więc mapety szaleją. Jest Mimi, tutaj śpiąca na moim ramieniu:

I jest (uwaga, bo wybór imienia zajął tydzień) Rudy, który właśnie wskoczył mi na klawiaturę. Oto wiadomość od niego: "C3FFFFFFFFFFFFFFGW".

Większość czasu zajmuje im zabawa "Zaczaję się w koszyku, a potem wskoczę z zaskoczenia na siostrę i odgryzę jej ucho", więc napawajmy się tymi pięknymi chwilami ;)

Co pozytywne, futrzaki potrafią wyjątkowo głośno mruczeć, uwielbiają zasypiać na naszych kolanach, a po przebudzeniu zbiera im się na czułości, które polegają na lizaniu nas po twarzy, mruczeniu do ucha i ugniataniu podłoża. Czekają na nas zawsze przy drzwiach, a przywitanie odbywa się rytualnie i składa się z głaskania, pogaduszek na temat "Jak można w takim tempie zapełniać kuwetę?" oraz drapania po małych łebkach. Potem możemy przejść do zwykłych czynności dnia codziennego.

Oficjalnie zaczęłam wierzyć w historię "To nie ja licytowałem, to mój kot!" ;) Bez odbioru, uciekam, bo pisanie na klawiaturze trzymając laptopa na kolanach to ogromne wyzwanie w trakcie Catmageddonu!

Pożegnanie z niunią

2010-10-05T12:15:00.000-07:00

Nasz pierwszy wspólny samochód, nasza podpora, nasze wspólnie uciułane pieniądze... kupiony częściowo za pożyczkę od taty. Nasza niunia :) Nasze przeprowadzki, walizki, meble, karnisze, farby i całe urządzanie mieszkania... Karola nauka jazdy i parkowania na os. Batorego w Nowym Tomyślu. Nasze wycieczki na wybrzeże, cotygodniowe zakupy, codzienne żmudne dojazdy do pracy. Awaria pompy wodnej, awaria pompy sprzęgła - nie zastały nas w lesie. Samochodzik dokulał się za każdym razem do mechanika i padał na jego parkingu. Spadek po niemieckich emerytach, nasza duma jako właścicieli klasycznego samochodu. Nasze codzienne zmaganie się z życiem, wiosną, latem, jesienią, koszmarną zimą... zawsze z niunią. W końcu nasze ostatnie wakacje - setki kilometrów zrobione na Warmii z przyjaciółmi w środku.

Żal serce ściska, kiedy myślę, że oddajemy ją komuś innemu... Skończyła się nasza wspólna podróż, już nie siądziemy więcej za jej kółkiem. To tylko samochód. Niby tylko samochód, a rozstanie naprawdę nie jest łatwe. A może to nie tylko samochód, tylko część naszego życia i ostatnich 4 wspólnych lat. Robię się sentymentalna i aż dusi mnie w gardle kiedy to piszę (to straszna głupota!). Ale podróż naszą musimy kontynuować już innym samochodem. Też kiedyś będzie mi żal go sprzedać. Chciałabym napisać wujkowi, żeby dbał o naszą niunię, ale przecież wiem, że tak jak my dbaliśmy, to już nikt nie będzie.

Na pamiątkę zrobiliśmy tę sesję i zawsze będziemy dumni z naszego klasycznego czerwonego Audi 80, rocznik 1991.

Na ostatnich zdjęciach oczywiście pani Fotograf :)

Wspomnienie siódme, powołanie do zawodu i różne z tego korzyści...

2010-10-03T23:54:00.000-07:00

Wspomnienie, które rozwiązuje tajemnicę mojego niezdrowego pociągu do stempli. A było to tak, że dawno temu, kiedy jeszcze byłam za mała, aby dostać klucz do mieszkania na wstążeczce (zresztą nigdy go nie miałam), to po szkole chodziłam do babci. A babcia była pielęgniarką oddziałową na dziecięcym. To wiązało się z wieloma atrakcjami: ważeniem, mierzeniem, bezkarnym pisaniem po tablicy w "klasie", inhalacją ziołową na zdrowe płucka... itp. Ale najciekawsze były: szafka wypchana Visolvitem oraz szuflada wypełniona pieczątkami. Dostawałam kartkę papieru i oddawałam się pasjonującej czynności odbijania! I tak mi zostało do dzisiaj :)

Dobór materiałów do pracy był bardzo prosty - nie ma nic bardziej naturalnego i oczywistego w tej sytuacji niż gaza. A papier był z odzysku.
Wspomnienie Michelle na pewno pojawi się na jej blogu, bo to nasza wspólna zabawa. Miłych wspomnień...

Kuchnia o zachodzie słońca

2010-09-28T11:44:00.000-07:00

Zawsze będę chciała mieć kuchnię od zachodu. Zachodzące słońce wpadało przez drzwi do kuchni mojej prababci, to samo słońce oświetla wnętrze kuchni u rodziców, takie światło mam i teraz. W przyszłym domu marzeń również kuchnia będzie oblewana zachodzącymi promieniami. Takie kuchnie kocham najbardziej. Są romantyczne, klimatyczne, zachodzące słońce spowija je uspokajającym światłem. A tak wygląda moja w godzinach popołudniowych. A raczej wyglądała, bo od 2 tygodni słońce nie sięga już moim okien. Kolejny raz zobaczę to wiosną. A tak bardzo lubię ten widok...

A to lubię jeszcze bardziej. Skoczek i babcine wino, jedyne niewinne 15% ;) W sumie nikt tego nie sprawdzał, bo też zapał nam się szybko kończy do badań. Jeden kieliszek i wszyscy są w krainie wiecznego szczęścia!

Chwilę potem popołudnie się kończy i zbliża wieczór...

Nawet wizja ciepłych wieczorów przy blasku lampy, z kocem i herbatą nie jest mi w stanie zrekompensować tych popołudniowo-wieczornych widoków. No ale przecież nie będę marudzić :)

Lato...

2010-09-22T10:38:00.000-07:00

... po raz ostatni. Uczyniwszy wszystko, co w mocy, aby dnia tego nie zmarnować, po słońcu połazić, kawę na balkonie wypić itp, czas na kropkę nad i. Ostatni dzień lata zasługuje na jego wspomnienie. Tak więc kontynuując tradycję - krótką acz zacną - dokumentowania pór roku w mieście, zamieszczam ten oto wpis. Lato w moim pięknym Nowym Tomyślu. A ten pan co się w beżowej kurtce przechadza po deptaku, to mąż.

A to wszystko w ramach wyzwania mojego i Michelle (oby zwierzęta Twoje zdrowe były, a karma ich staniała o połowę i aby inspiracje twórcze nigdy nie opuściły głowy twojej i domostwa!). A także w ramach mojego niesłabnącego uczucia względem tuszy alkoholowych.

Wiosna już była, lato było... czekamy na jesień. Ostatni dzień lata 2010 uważam za zakończony.

Lato chowam do szafy

2010-09-15T11:10:00.000-07:00

I nastrój mam jesienny, jak w wierszu Juliana Tuwima "Wiatr ją prosi"...

***

W dzień jest wietrznie, słonecznie i wrześniowo złociście,
Nocą wiatr ociemniały suche przewraca liście.
Wiatr śpiewak swe tęsknodie zawodzi triste, triste,
O, polonezy żalu - szelestne, posuwiste!
Czasem w szyby uderzy rozpaczliwym porywem,
Jęknie w ramie okiennej przypomnieniem tęskliwem:
"Rozsyp, rozsyp się liśćmi złocistemi po ziemi,
Ja tak proszę, tak płaczę pod oknami twojemi".
Jakieś dzikie pradzieje śpiewa, śpiewa, zamiera,
U szyb wisi, całuje, do pokoju się wdziera.
Potem płacząc opada, zrozpaczony, zmęczony,
Zawierusza się w nocy, bijąc korne pokłony...

Zerwaną na wakacjach lawendę ususzyłam i schowałam do szafy, wisi obok letnich sukienek w ślicznych woreczkach od babci. Niech pachnie latem.

W domu wrzos i jesień, która przynosi dziwny niepokój. Ale cieszy mnie, bo jest piękna...

Wchodzimy w wiek szkolny

2010-09-08T23:37:00.000-07:00

Okres niemowlęcy już dawno za nami. Świnki morskie definitywnie przeistoczyły się w kocięta. Już nie są małymi nieporadnymi futrzanymi kuleczkami, które człowiek ma ochotę zadusić w przypływie miłości i zjeść z tych samych powodów ;) Właśnie wchodzimy w wiek szkolny, którego się trochę obawiam. W szkole Mamy Kotki większość zajęć poświęcona jest łapaniu, męczeniu, rozczłonkowywaniu i zjadaniu gryzoni... Co niestety pozwoli Mimi żyć w przeświadczeniu, że wszystko co jest małe i ma futerko trzeba złapać i zjeść. Nawet jeżeli Pani i Pan karmią to coś i to coś biega w karuzeli... Biedny Sherman. Ale jestem dobrej myśli, przekonam Mimi, że Sherman jest ciężkostrawny.

Oho, wywaliliśmy miskę, z której mieliśmy nie wyłazić...

Oh well!

Zdjęcia synusiów (i córci) autorstwa mojej kochanej kuzynki Marty.

Nasze popołudnia na balkonie

2010-09-07T23:14:00.000-07:00

UWAGA! Zaraz nastąpi seria bolesnych zdjęć z połowy sierpnia, kiedy to słońce świeciło i grzało, a każde popołudnie po pracy oznaczało obiad, a potem herbatę i piwko na balkonie... Muszę jednak wrzucić tego posta, żeby móc sobie szybko przypomnieć w listopadzie na co warto czekać. Poza tym cieszę się, że wykorzystałam każdy promień słońca tego lata, ani razu nie narzekałam na upał i ani razu się nie chowałam przed słońcem :)

Tak więc w połowie sierpnia uszyłam poszewki na poduszki, a potem wymalowałam moją balkonową wiklinę, gdyż po zimie na balkonie nie prezentowała się przesadnie ładnie.

Poduszki trafiły na swoje miejsce, obrus od babci również. Balkon zaczął przypominać miejsce, które widziałam w nim od samego początku. Nigdy nie mogłam zrozumieć po co człowiekowi mieszkanie bez balkonu. To jak dom bez ogródka.

A potem już tylko korzystaliśmy z dobrodziejstw balkonu, hojności zapachowej naszej róży i lawendy, wytworów lokalnych browarów i słońca...

Dzięki Szydełkowej Czarodziejce w słoikowych lampionach jestem zakochana od czasu mojego wieczoru panieńskiego. Zrobienie ich jest naprawdę proste, wystarczy ładny słoiczek, trochę koronki, sznurek i klej polimerowy - zachęcam!

No i na koniec chciałoby się powiedzieć... posta piszę na balkonie ogrzewana promieniami zachodzącego słońca (gdyż balkon nasz od zachodu). Ale niestety, leżę pod kocykiem w domu, popijam herbatę i chciałabym się zamienić w niedźwiedzia. Ale mam dowody na to, że było tak...

Makaron szpinakowy z kurkami

2010-09-02T09:15:00.000-07:00

Makaron zrobiłam natchniona ostatnim grzybobraniem. Własnoręcznie te kurki wydłubywałam z mchu :) To oznacza +10 do dobrego smaku i zadowolenia z obiadu. Przepis oparłam na spaghetti carbonara.

Składniki dla 2 osób:
- ok. 4 garści kurek;
- pół puszki groszku;
- 1 cebula;
- kubek śmietany 12%
- 4 żółtka
- ok. 2 garście startego sera (u mnie był Ementaler)
- makaron szpinakowy (ale niekoniecznie);

Kurki podsmażyłam na maśle z cebulką i odrobiną oliwy. Po 5 min. smażenia dodałam również groszek i jeszcze kilka minut trzymałam na ogniu. W miseczce roztrzepałam 4 żółtka, dodałam kubek śmietany, sól, pieprz, odrobinę gałki muszkatołowej. Na samym końcu do kremowej masy dodałam starty na drobniutkich oczkach ser żółty. Ugotowany makaron odcedziłam i szybko wrzuciłam z powrotem do garnka stojącego na rozgrzanej płycie, wlałam sos. Makaron wymieszałam, aby dobrze połączył się z sosem. Kurki można wymieszać w garnku z makaronem lub położyć na makaron. Skoczek mówi, że dobre ;) A jeszcze 4 lata temu grzybów się brzydził!

Piękny umysł, piękne wspomnienie

2010-08-31T11:21:00.000-07:00

O dziadku, który rysował, malował, miał talent i duszę. I wrażliwość artysty. Rysował mi tygrysy i lwy na starej kanapie, w zeszycie w kratkę. Miałam 3 lata, ale pamiętam. Chciałabym mieć Jego talent.

A wspomnienie Michelle jest tutaj.